Μια συγγνώμη αρκεί

«Ήρθα σήμερα εδώ λοιπόν για να σου πω ότι σε σιχαίνομαι, αλλά δεν μπορώ γιατί ξέρεις ότι όπως αγαπώ εσένα δεν θα καταφέρω να αγαπήσω καμία άλλη» φτύνει τις τελευταίες λέξεις, λες και η λέξη αγάπη του για μένα είναι βλασφημία προς κάποια ανώτερη δύναμη.

Χαμηλώνω το κεφάλι, ώστε να μην δει τα μουσκεμένα από τα δάκρυα μάγουλα μου. Δεν μπορώ να τον κοιτάω. Δεν φταίει, δεν φταίω, αλλά προτιμώ να πιστεύει το τελευταίο. Για εκείνον το κάνω. Όπως για εκείνον θα έκανα τα πάντα.

Κουμπώνει και τα τελευταία κουμπιά από το πουκάμισό του και λίγο πριν φύγει μου λέει «Εύχομαι να μην σε ξάνα δω πότε. Ήσουν η χειρότερη επιλογή μου και χαίρομαι που δεν υπήρξα ποτέ δική σου» τελειώνει την φράση του και εξαφανίζεται αφήνοντας με μόνη.

Μόνη με τις αποφάσεις μου, με τις επιλογές μου. Με μια συνέχεια που δεν ξέρω πως μπορώ να αντέξω.

Χωρίς εκείνον...