Derin bir nefes al, melekliğinden.

Saatlerin kaçı gösterdiği henüz belli değildi. Gel ve git arasındaydım. Düşünmekten beynimi çatlatacaktım. Sinirimin boyutu boynumdan büyük duruma gelmişti. Mesajları karıştırmaya başlamıştım. Bir sosyal medya üzerinden başlayan bir yazışmanın son durağındaydım belki de. Her şey bir gün biter doğru. Ama bizim başlangıçlarımızın boyutu sonsuz durumdaydı. Evet içim içime sığmıyor. Fotoğraflarıyla yetiniyorum. Işıldayan gözlerini görünce, bir bebeğin ilk duşunu alır kadar narin, şebek ve gülünçken bir bebeğin özelliklerini taşıyordum. Hemde baştan sona kadar. Uçtan dibe kadar. Gökten yere kadar. Ve hatta minikliğinden, taytının genişliğine kadar. Hayat çok zor dimi? Sarılmak çok zor dimi? Ellerin açık bekliyorsun dimi? Öptüğünde kuru kuru değil, ıslak ıslak son demden öpüyosun dimi? Şu an gel ve gitmek sendromunun ''git''indeyim herhalde. Gidicem, alıcam, kaçıcam ve dönmücem. Belki de onla hayaller sendromuna giricem bu sefer de. Marjinalliğin dibine vururken, yazarcıklağa da devam tabi. Ellerim sonuna kadar açık, gözlerim pörtlek, kulaklarım kepçe ve ağzım açık. O derece sarılmak, o derece görmek, o derece duymak ve o derece öpmek istiyorum onu.

Derin bir nefes al en mavisinden.
Derin bir öpücük at en iyisinden.
Derin bir ekmek ver en geçmişinden.
Belki de
Martılar bekliyodur.
Belki de
Bu sefer ben değil
Onlar gözlüyordur yolumuzu.

Derin bir ohh çek içinden,
Çünkü bekler bizi martılar
Hayat serüveninden.