Dilsizler Korosu

Onu tanıyanlar için gün içinde gölgelediği mutsuzluğu anlamak birkaç ipucuna bakıyordu. Üzgün olduğu çiçeklerinden anlaşılırdı çünkü. Penceresindeki rengârenk çiçekler boynunu büküp solduğunda herkes anlardı ki yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Çünkü onu daha önce görmüştü komşuları; çiçeklerine şarkı söylerken, yemyeşil yapraklarını severken, sularken. Çiçeklerini bile isteye öldürmezdi; sadece o, her acısında ruhunda bir şeyleri kaybederdi, o her kaybettiğinde çiçeklerin de dalları teker teker ölürdü.
Ne geldiği yolun yolcusuydu, ne de gittiği yolun. Bir hiçliğin içinde savrulup dururdu: Kimsesiz ve biçare.