Bir Dilek Diledim

Bugün doğum günüm. 8 yaşıma basıyorum. Dünyanın en güzel
günü benim için. İstediğim dileği dileyebilirim. Kimseye bağlı kalmadan
yapabileceğim tek kararı bugün veriyorum.

Yaşadığımız bölgede her çocuk 8 yaşına girerken tuttuğu
dileği küçük bir kağıda yazarak süsleyerek en sevdiği bitkinin toprağına
gömüyor. Ardından bu dilek ne olursa olsun gerçekleşiyor.

Benim bazı arkadaşlarım oyuncak bebek diliyor kimisi yeni
kıyafetler diliyor. Hepsi en fazla 1 hafta geçtiğinde gerçekleşiyor. Bugünse
benim dilek dileme sıram. Doğrusu o kadar kararsızım ki. Dileyecek o kadar çok
şey varken sadece 1 tane dilemek çok saçma geliyor. Bu günden sonra bir daha
böylesine gerçekleşecek bir dilek dileyemiyoruz. Dilesek bile gerçekleşeceği
kesin olmuyor. Ama bu kesinlikle gerçek olmak zorunda.

Odamda tamamıyla hazır olmak için saçlarımı tararken annem
kapıyı çalarak içeri giriyor.

"Prensesim ne dileyecekmiş bakalım?"

"Söylersem gerçek olmaz anne." Diye karşılık veriyorum. Oysa
ne dileyeceğimi hala bilemiyorum.

"Öyleyse aşağıda seni bekliyorlar. Ben gidiyorum hazır
olduğunda gel birtanem" diyerek yanaklarımı öpüyor.

Bende tarağımı yerine bırakıp salona doğru yol alıyorum. Odaya
girdiğimde herkes kendi arasında konuşuyor. Benim orada olduğumu fark eden kuzenimin
seslenişiyle herkes bana dönüyor. Önce ışıklar sönüyor ve yavaşca pastam
geliyor.Klasik doğum günü havası bu üfleyişten sonra bozulacak.

Üflerken hiçbir şey düşünmemeliyiz eğer aklım başka şeylere
kayarsa dileğimizin gerçekleşmeyeceğine inanılıyor. Yavaşca aklımda bir şeyin
olmadığından emin olarak pastamı üflüyorum.

Annem küçük bir kağıt getiriyor. Kenarları pembe ortasıysa
mor. En sevdiğim renkler. Hangi kız çocuğu sevmez ki ?

Kağıda yazacağım şeyi bir süre düşünüyorum. Yazmaya
başlıyorum.

"İnsanların zihinlerini okumak"

Kağıdı katlayıp m