GÜNEŞ ZAMANI

Hayat ince bir çizgiydi benim için ve her şey o ince çizgide kayıp ettiklerimle başladı.
💦
"İsim düşünmedik "evet daha karar vermemiştik aklımda da isim yoktu şimdiye kadar kızımın sadece sağlıklı olmasını istemiş ve bu aklıma dahi gelmemişti ama artık zamanı gelmişti.

"Evet senin aklında var mı isim" sanırım vardı ki bana usulca çıtlatıyordu, Selim çok konuşmazdı ama ben onun bu haline tutulmuştum işte "aslında var Güneş nasıl " diye bana gülen gözlerle baktı.

"Aslında güzel peki neden güneş" dedim ellerimle karnımı okşarken selim elinin birini ensesine atıp kaşıdı ve"yolu hep aydınlık olsun, hem bize de güneş gibi doğdu"

Ah doğru söylüyordu tam biraz daha düşünelim diyecekken araba sarsılmaya başladı, ne olduğunu anlamadan selim kemerini çıkarıp benim üstüme kapandı. Anın şokuyla ses bile çıkaramazken oradan oraya savrulmaya başladık saçlarım savruluyor araba takla atıyordu. Selime daha iyi sarılırken ağlamaya başladım o kadar hızlıydı ki her şey selimin benden kopup ön camdan dışarı savrulması, benim öne doğru torpidoya göbeğimi çarpmam aynı anda kafamı cama çarpmam bir anda oldu en son hatırladıklarım bunlardı.

Hayat yine gülmüştü bize siz ne kadar mutlu olursanız olun sizden o mutluluğu koparıp alırım ben der gibi...