GÜL DİKENİ

Gül'süz diken, dikensiz gül yaşayamaz.

Sigaramın dumanı bir kez daha kendi içimi yakmamak için yandı. O duman yine boğazımda düğüm düğüm oldu.

İçimde biriken onca acı o gece sanki gün yüzüne kavuştu, ellerimden kayıp gitti. Gözyaşlarım ağladığımı hissedemeden süzülüyordu yanaklarımdan..

Ne olur gel, bırakma beni diye haykırdım gökyüzüne bulutlar adeta benim için ağladı hava karardı, hapsoldum o gün o geceye.

Geride kalan sadece ben oldum ne ailem kaldı geriye ne hayallerim ne umutlarım ne benliğim artık yok, kendimi tanıyamayorum. Bu ben olmamalıydım. İçimde bir yerde o küçük çocuk, ellerimi tutmasına izin verdikçe, beni geriye iten bir şeyler oluyor hayatımda, olsun olmasın tutsun elimi o çocuk bıraksın yürüyelim birlikte ama buna izin vermeyen bir çok sebep çıkıyor karşıma, deli divane olduğum yaşamak için can attığım o kız çocuğunu ceset torbasına koydular, morga gitmesine, yıkanmasına hatta gömülmesine bile razı gelmeyen insanlar vardı hayatımda..

Diri diri gömmediler beni, yaktılar, küllerimi denize bırakıp uçup gitmeme bile izin vermediler. En dipteyim artık, beni oradan kimse çıkaramaz, beni bulursan o kız çocuğuna elini uzat, uzat ki küllerinden yeniden doğup ayağa kalksın, güneş gibi parıl pırıl parlasın, ellerine dikenler batmasın, ayağına taş takılmasın..