ZORUNDA

ZORUNDA

  • WpView
    Leituras 82
  • WpVote
    Votos 9
  • WpPart
    Capítulos 5
WpMetadataReadEm andamento
WpMetadataNoticeÚltima atualização qua, ago 24, 2022
"Zorundayız" dedi. "Yapmak zorundayız. Bak kızım onca emeğim var üzerinde. Benim için yapacaksın değil mi?" Minnet. Çok güçlü bir duygu. Yakın zamanda hayatımı tepe taklak edecek duygu. Tekrar yankılandı beynimde -lütfen İz. Peki dedim yavaşça. Biraz şaşırmıştı, tebessüm etti birden. Rahatlamış tavrıyla biliyordum kızım sana güvenebileceğimi biliyordum diyordu. Dediğim gibi, minnet güçlü bir duyguydu. Öfkeden gözlerim dolmaya başladığında adam, tuhaf bir ifadeyle gözlerini ayırmadan bana bakıyordu. Sakince tehditkar ifadeyle "bak buradaki kadınlara benzemiyor olabilirim -öfkeyle gözlerimi arkadaki kadınlara çevirip iyi ki diye üzerine basarak -ama bu her seferinde bana hakaret etme hakkını size vermez" dediğimde "Yeter artık kes" dedi sertçe buz gibi. "Bu yüzden"dedi. Anlamayan bakışlarıma aldırmadan devam etti "buralara ait olmadığın her halinden belli diyerek eliyle beni gösterdi ve bu yüzden diyerek devam etti "karşımda pervasızca konuşabiliyorsun." Sinirle gözlerimi yumdum "şimdi" dedi keskin ifadeyle "ne işin var burada, iyi ki buraya ait olmayan küçük hanım? " dedi. Alayla gülümsedim küçük hanım demeyecektin derken içimden, yaklaştım ona gözlerimi ayırmadan "Emin misin küçük hanım mı sence?"dedim şuh bir sesle. İz inadı tekrar hoş geldin. *******
Todos os Direitos Reservados
#4
minnet
WpChevronRight
Junte-se a maior comunidade de histórias do mundoTenha recomendações personalizadas, guarde as suas histórias favoritas na sua biblioteca e comente e vote para expandir a sua comunidade.
Illustration

Talvez você também goste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Mais detalhes
WpActionLinkDiretrizes de Conteúdo