THE MYSTERIOUS KILLER IS MY HUSBAND
- Reads 14,942
- Votes 603
- Parts 101
PROLOGUE
"Sino ka ba! Bakit hindi mo kayang magpakita sa akin!"sigaw ko sa loob ng Mansyon na sobrang dilim.
"Pinakasalan kita dahil lahat ng taong nasa paligid ko pinapatay mo! Kaya please palayain mo na ako!"umiiyak kong sigaw.
Bakit ko pinakasalan ang lalaking hindi ko nakita ni hindi ko kilala kung sino ang pangalan!
Ginawa ko naman 'yon dahil mahal ko ang mga taong nakapaligid sa akin!
At kapag pinili ko ang sarili ko lahat sila mawawala.
"Ako nalang ang patayin mo! Ako lang naman ang target mo hindi ba! Kaya patayin mo na ako! Magpakita kana!"sigaw ko habang sunod-sunod na pagtulo ang aking mga luha.
Hindi ko na pala namalayan na mayroong lalaking nakamask na nasa harap ko ngayon.
Matangkad at makisig ang pangangatawan.
Naninindig ang aking balahibo habang siya ay papalapit sa akin.
"Akin kalang! Wala ibang dapat may lumalapit sa'yo kundi ako lang!"bulong niya sa tenga ko at bigla nalang siyang umalis.
Hindi ako makagalaw sa aking narinig.
Tanging iyak lang ang narinig ko.
Sinag ng buwan ang aking nakita.
At kabog ng dibdib ang aking naramdaman.
All Rights Reserved
#6
sadist
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing
Huminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat na Ang public school. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, eto ang nagkataon na paaralan Ang tanging tumanggap saakin. Masaya ako Kasi nakapag aral ako , ngunit Hindi ko alam na Ang kapalit pala nun ay paghihirap. I was just a scholar in this school, kaya siguro mainit Ang dugo nila saakin. Napasinghot ako ng maramdaman Ang muling pagtulo ng luha. Mula recess time ay nakakulong na ako rito, at ngayon ay maghahapon na. Ramdam ko na Ang matinding pagod at gutom. Tingin ko ay magiging katapusan ko na ito. Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman kong may magbubukas ng pintuan. Napadilat ang mata ko Ng kaunti , ngunit di ko magawang iangat ang sailing ulo. Sa matinding gutom at pagod ay hirap akong gumalaw tanging pagyakap sa sariling katawan ang aking kayang Gawin. "I'm sorry if I did this to you." Ani ng Isang tinig na malamig, sa boses palang ay kilala ko na ito. Napahikbi ako sa takot. B-bakit ginagawa nya ito saakin. Hindi ko naman sya kilala. Isa lang akong transferee SA school na ito at ang malala pa ay wala talaga akong maibubuga pagdating sa yaman. "You made me do this to you , your stubborn " Ani pa nito , sabay lakad palapit saakin. Gusto kung lumayo ngunit Hindi ko magalaw ang katawan ko. Tanging iyak lang ang kaya ko. Hinawakan nito ang Mukha ko at pinaharap sa kanya , pinilit Kong idilat ang MGA mata ko. Sumalubong ang malumanay nitong titig na aakalain mong may pakealam talaga sya saakin. Napa buntong hininga ito , kinarga nya ako na parang bagong kasal. Wala akong nagawa kundi Ang Hindi tumutol, Wala na akong lakas kaya naipikit ko Ang magkabilang mata. --
THE MOST PAINFUL REGRET
Minahal niya ako, pinahalagahan ng sobra, iningatan at inalagaan na parang isang prinsesa. . Pero lahat nang yan binaliwala ko. Lahat nang yan binasura ko, tenatake for granted ko ang kabaitan niya, at wala ni katiting akong pakialam sa kung anong mararamdan niya. Hanggang sa isang araw nagising nalang akong hinahanap hanap ko na siya, nagising nalang ako na mahal ko na pala siya. Pero huli na ang lahat, dahil pinalaya na niya ako. Iniwan na niya ako at sinisigurado niya wala nang babalikan pa. PAIN dahil iniwan niya akong hindi man lang naipagtapat sa kanya na mahal ko siya, oh crap that mahal na mahal ko na pala siya . REGRET dahil hindi ko man lang nagawang pahalagahan lahat ng ginagawa niya, ang pagmamahal niyang sinasayang ko lang ng sobra. Mahal niya ako, pero kinamuhian ko siya. Mahal ko siya pero iniwan na niya ako. Hanggang kailan ko kaya babauin ang sakit na naranasan ko dulot ng pagkawala niya? kailan kaya ang araw na mapapatawad ko na ng lubusan ang sarili ko?Complete
FIND THE KILLER(Completed✔)
Prologue "kung ikaw ang pamimiliin sino ang gusto mong mamatay?" "Anong klaseng tanong yan?---" "seryos ako kung ikaw ang pamimiliin sino ang gusto mong mamatay?" "walang sasagot sayo! Baliw kana talaga! PAKAWALAN MO AKO!" "Ngayon nagmamakaawa kana nung nagmakaawa ako kinaawaan mo ba ako?" "Nainpluwensiyahan lang ako! Please ayoko na!" "Ang sarap marinig ang mga pag-iyak at pagmamakaawa mo, napakagandang musika sa aking tenga!" "Patayin mo nalang ako kesa sa pahirapan mo ako!" "Nasagot na ang aking katanungan kaya ikaw ang uunahin ko dahil iyan ang kagustuhan mo ang mamatay!" Nakatali ang mgalalaki sa upuan na nasa loob sila ng isang abandonadong kwarto sa kanilang paaralan at kung saan gumaganti ang isang tao na parati nalamang siya sinasaktan. "Ugh!" Sinaksak niya ito ng sinaksak sa mga parte ng katawan ng lalaki na kaniyang kagustuhan niya rin na mamatay iyon. At ang ilang mga lalaki ay gusto na nilang kumawala sa upuan nila ngunit tila bang isang bakal ang naka tali sa kanila sa sobrang higpit at tigas ng pagkakatali sa kanila. "ngayon kayo kung kayo ang pamimiliin sino ang gusto niyo mamatay?"Complete
Sweetest Mistake
Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko. "Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na." Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito. "Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko. "Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit" Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. "I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan." Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.Complete
Be Mine Forever (COMPLETE)
WARNING: This story May have mature content and some parts may not be suitable with young readers. I cannot assure you that you would not have encounter any typos and grammatical error in every chaper, so PLEASE READ AT YOUR OWN RISK. (RatedSPG18+)(Tag-Lish) PROLOGUE: Hindi ko alam Kung paano sisimulan ulit Ang buhay ko ngayon wala na Ang taong mahal ko. Paano mo nga naman kasi patatakbuhin Ang buhay mo kapag wala na 'yong taong dahilan Kung bakit mo gustong mabuhay dito sa mundo. Walang kasing SAKIT I Lost my LIFE... I lost my LOVE... I lost my EVERYTHING.... But suddenly, someone came into my life. He change my LIFE. HE MADE ALL MY PAIN INTO LOVE AGAIN. *** A/N: Enjoy reading guys! Don't forget to vote and to comment para naman May inspiration ako. Thankyouuuu! All the love <3 CLYNBLBComplete
Evidence of the Odd Pattern
"Everything has its limitation." Yan ang huling narinig ko sa mga magulang ko bago sila nabura sa mundong kinagagalawan nating mga tao. Sabi nila, lahat daw ng ginawa ng panginoon ay may katapusan kahit pa ang mga tao. Lahat nagtatapusan sa kamatayan ngunit ang bawat isa't isa atin ay may kanya kanyang paraan kung paano mamamatay. Ngunit kung ako ang tatanungin mas pipiliin kong mamatay na lang nang dahil sa baril. Once kasi na pinatay ka gamit ang baril isang iglap lang mabubura ka na sa mundong ibabaw ng hindi naghihirap at nagtitiis ng sakit. Kaysa naman sa mamamatay ka dahil sa sakit na nararamdaman mo. Habang tumatagal unti unti kang pinatay at pinapahirapan ng sakit mo at kahit ang mga mahal mo sa buhay ay unti unti na ring silang nahihirapan at nagdudusa dahil sayo. Mas lalo pang mahihirapan ang mga pamliya mo. Ngunit bakit ganon? Kung ano pa yong ayaw kong mangyari, 'yon pa ang nangyari sa akin. Walang awa niya akong pinatay. Unti unti niya binubunot ang kaluluwa ko sa aking katawan. Akala ko ba panginoon lang ang may kayang tumapos ng isang buhay ng tao ngunit bakit ganon? Nagkamali ata ang mga magulang ko dahil hindi panginoon ang tumapos sa buhay ko kundi isang alipin lamang ng panginoon. Ako si ako. Kasama ako sa mga estudyanting pinatay ng demonyong intinuring namin na kaibigan. Sino ba siya? Bakit ba siya pumapatay? Ano bang dahilan niya? Well, You will find out soon. Ito ang kwento na punong puno ng patayan, pagdanak ng dugo at paghihiganti. Kung anong ginawa mo noon 'yon din ang babalik sayo ngayon. Hindi mo matatakasan ang nakaraan because the past cannot be changed kaya humanda ka na dahil nandito na siya para maghiganti. Hindi mo matatakasan at hindi mo matataguan. Humanda ka na dahil ikaw na ang susunod sa mga papatayin niya.Complete
She's Red
Leave me Alone! Stop, please...Leave me, now! Nagising ako mula sa panibagong bangungot. I curled myself into ball and placed my knees to my chest. I cried everything out, this is my new normal, ano pang magagawa ko? Everything, the scars, the new bruises, my broken bones and most of all, the memories. They give pains, pains i couldn't imagine i must bear. The knock on the door snapped me back to reality. I fixed myself and was just waiting for the door to open. "Sweetie, are you ready?" Aniya ng malambing. Fears filled my eyes, anytime soon my tears would flow. Napatuwid ako at mas lalo pang hinigpitan ang pakakahawak sa kumot ko. I covered my ears saka pumikit ng mariin. "n-no, tama na..." Kelan....kelan mo ba tatagtagin yang maskara mo!? *********** HEY READERS. THIS STORY MAY BE TRIGGERING. IT CONTAINS ABUSE, FOUL WORDS, TRAUMATIC EVENTS, SELF HARM, SEXUAL ASSAULTS AND VIOLENCE. YOU'VE BEEN WARNED. ENJOY READING!Complete
My Rebound Guy
Naranasan mo na bang magmahal? Naranasan mo na bang masaktan? Naranasan mo na bang maging tanga? Kasi ako? Oo. Pag mahal mo daw ang isang tao kaya mong gawin lahat. Lahat-lahat! Kahit kaibigan ka lang basta may papel ka sa buhay niya okay na. Aba! Kesa naman wala. Hindi ko alam kung kailan, paano at saan ko siya minahal. Basta ang alam ko... mahal ko siya... kahit may mahal siyang iba. Loving her from a far is okay with me. But once I saw her fell to the ground, crying? I swear! I'm ready to do everything just make her happy. Ang maging isang takbuhan kapag nasasaktan, maging isang dakilang tanga para lang mapatawa ka, ang maging isang taga sunod kapag nalukungkot ka, at ang maging isang panakip-butas para makalimutan mo yung sakit kahit panandalian lang. Lahat gagawin ko. Lahat-lahat. Dahil mahal kita, kahit rebound lang okay na. The story will be edited soon. Thank you! Please do inform that my username is changed to wounder3rComplete
Huminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat na Ang public school. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, eto ang nagkataon na paaralan Ang tanging tumanggap saakin. Masaya ako Kasi nakapag aral ako , ngunit Hindi ko alam na Ang kapalit pala nun ay paghihirap. I was just a scholar in this school, kaya siguro mainit Ang dugo nila saakin. Napasinghot ako ng maramdaman Ang muling pagtulo ng luha. Mula recess time ay nakakulong na ako rito, at ngayon ay maghahapon na. Ramdam ko na Ang matinding pagod at gutom. Tingin ko ay magiging katapusan ko na ito. Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman kong may magbubukas ng pintuan. Napadilat ang mata ko Ng kaunti , ngunit di ko magawang iangat ang sailing ulo. Sa matinding gutom at pagod ay hirap akong gumalaw tanging pagyakap sa sariling katawan ang aking kayang Gawin. "I'm sorry if I did this to you." Ani ng Isang tinig na malamig, sa boses palang ay kilala ko na ito. Napahikbi ako sa takot. B-bakit ginagawa nya ito saakin. Hindi ko naman sya kilala. Isa lang akong transferee SA school na ito at ang malala pa ay wala talaga akong maibubuga pagdating sa yaman. "You made me do this to you , your stubborn " Ani pa nito , sabay lakad palapit saakin. Gusto kung lumayo ngunit Hindi ko magalaw ang katawan ko. Tanging iyak lang ang kaya ko. Hinawakan nito ang Mukha ko at pinaharap sa kanya , pinilit Kong idilat ang MGA mata ko. Sumalubong ang malumanay nitong titig na aakalain mong may pakealam talaga sya saakin. Napa buntong hininga ito , kinarga nya ako na parang bagong kasal. Wala akong nagawa kundi Ang Hindi tumutol, Wala na akong lakas kaya naipikit ko Ang magkabilang mata. --
More detailsContent Guidelines