KIYI

Hüzün. İnsanların bildiğini düşündüğü bu his üzüntüden ,kırgınlıktan ne kadar farklı ki ?
Herkes bir gün gerçekten bütün duyguları tadabilecek mi, adil olan bu değil mi? Ya da hangisi olduğu fark etmeksizin varlığından dolayı şükretmek mi en doğrusu?
Aklımın içindekilerin yine ısrarla bana engel olup düşüncelerimi ele geçirdiği, saniyelerin tek tek basamakları çıkıp dakikalar olduğu anlardan birinin daha tam ortasında buldum kendimi. Alışmış mıydım artık bilmiyorum, belki de zorunda kaldım buna. Çok derinlerde bazen ,nadir de olsa bazen, gerçekten hissedebiliyorum o dürtüyü: iyileşmek istemeyi fakat her seferinde başarısızlıkla sonuçlanıp bir kere daha en dibi gösteriyor bana bu his. Kayıyor parmaklarımın arasından istemsizce, ben tutmak için gösterebildiğim bütün çabayı sarf ettikçe hem de.