MÜPTELÂ

İçimde tarif edilemez mutlulukla lokantadan içeri emin adımlarla girdiğimde bir çok kişinin değil herkesin bakışı beni buldu, o hariç.Benim bakışlarım ise ondaydı bana bakmayan gözlerine rağmen. Arkamdan gelen adım seslerinin verdiği hazla masanın önünde durduğumda Boran Demirel'in bakışları ağır ağır beni buldu. Yüz hatları beni görür görmez gevşediğinde bakışları arkama değmiş olucak ki yüzünde alaycı bir gülümseme belirdi.

Bakışlarımı masadaki diğer adamlara çevirmeden Boran Demirel'de sabit tuttuğumda Boran sonunda bakışlarını arkamdan alıp yüzüme çevirdi ve yüzündeki gülümsemeyle ayağa kalkarak ağır adımlarla tam karşımda durdu. Bakışlarım onu takip ederken gülümsemeye devam etti, "Bir an beni yakalamak için verdiğin güzel çabanın bir sonuca varmayacağını sanıp üzülmüştüm."

Söylediği şeyle dudaklarımdaki gülümseme büyüdüğünde, "Seni üzmek istemedim." Dedim alayla ve ardından cevap vermesini beklemeden arkamdaki polislere ithafen,"Alalım Boran beyi." Dedim ve dudaklarımdan çıkan kelimelerle oluşan kargaşaya sırtımı verip lokantadan çıktım.

Zafer her zaman benimdir, başka ihtimal olamazdı.

***********

Bu kitap sayfamdaki diğer kitabın ikinci serisi gibi bir şeydir. Ordaki Mitra ve Boran'ı bambaşka bir evrende bambaşka hayatlarda tekrar ele alıyorum. Onlarca evren bile olsa birbiri için yaratılmış ruhlar ve bedenler her evrende kavuşurdu. Peki ya sonları aynı olucak mıydı?

:)