Mr. Hoodie
- Reads 484
- Votes 33
- Parts 7
Ongoing
Last published Wed, Mar 18, 2015
"Nagka-lagnat ako, inalagaan nya 'ko. Nahawa sya kaya sya naman ang nilagnat pagtapos ko. Nagka-bulutong sya, ngayon sya naman ang aalagaan ko. Sabi nya wag na kasi baka mahawaan pa 'ko. Pero dahil mapilit ako, ayan nagkabulutong din ako. Ngayong may sakit sya, sana mahawaan din nya 'ko."-Prince.
All Rights Reserved
#980
teenfiction
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Sweetest Mistake
Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko. "Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na." Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito. "Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko. "Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit" Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. "I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan." Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.Complete
Insta Baby (PUBLISHED UNDER PHR)
Si Grasya, ang babaeng disgrasyada. Ops! Wag judgemental, hindi siya buntis o nabuntis ha. Ingat na ingat nga siya sa puri niya e. Ang ibig kong sabihin sa disgrasyada ay literal na hinahabol, pinapaulanan at minamalas siya dahil sinasalo na at niya lahat ng aksidenteng pwedeng mangyari. Kakambal na niya ang kamalasan. Siguro nung nakaraang buhay niya isa siyang killer, holdaper, magnanakaw, manloloko, kaya ngayong nabuhay siyang muli ay pinaparusahan siya. Paano kung dahil sa isang baby ay kailanganin siya ni Teodoro Natividad na CEO ng isa sa pinakamalaking kompanya ng bansa. The most strict and serious man that she'll ever met. Makakaya ba nilang matagalan at mapakisamahan ang bawat isa? *2nd Inta series* [published under PHR. Hindi na complete ang chapters na nandito.]Complete
My Love Is Poor
Nangangarap ako ng magandang buhay para sa Pamilya ko. Kaya kahit anong trabaho papasukin ko maahon ko lamang sila sa kahirapan. Sila ang una sa lahat sa akin. Wala akong panahon sa anupa man, Kaya natakot ako ng masilayan ko ang taong nagpatibok ng aking puso. "Pasenya na sir, di ko sinasadya sabay punas ko sa kanyang polo at jacket, Natapunan ko kasi sya ng drinks na dala dala ko.. "its okay wag mo na akong punasan. "Pero sir! as i said dont wipe it mamaya kung ano pa mapunasan mo", HA?! Never mind, just go! Ang sungit kung di lang ka lang guapo dyan. Bulong bulong ko.. "What did you say", Si Noemi at Lance pinagtagpo ng di sinasadya. Isang mahirap at isang mayaman Magkatuluyan kaya hanggang sa huli..Complete
POLY: UNDER HER SPELL | IZIAH FELICIANO (COMPLETED)
"OH MY GOSH SINO KA?! Bakit mo ko ginagaya! Hoy!" Gulong gulo ang isip ko habang nakatingin sa lalakeng nasa harapan ko. Bawat buka ng bibig ko ay nagagaya niya. Maging ang ginagawa kong kilos. Dang! Who the fuck is he? "Susporsanto, anong ginagawa mo sa kwarto ng alaga ko?!" Si manang Perl ang yaya ko. May dala itong walis at bigla nalamang ipinalo sakin. "Aray ko manang ako to si Iziah--aray-teka lang huhu. Aray ko po! Aray ko huhuhu." "Umalis ka rito! Lumayas ka magnanakaw!" Mabilis akong tumakbo palabas ng bahay, kamuntik pa'kong habulin ni scotchy, ang aso ko. "Ang gawapo sana kaso mukhang gwapo rin ang hanap." Rinig kong bulungan ng mga babaeng nakakasalubong ko sa paglalakad. "Sabunutan ko kayo diyan mga bruha!" Nagsitakbuhan sila palayo habang ako ay naiinis na at naguguluhan sa mga nangyayari. Napasalampak ako sa gilid ng kalsada. Napasabunot nalamang din ako sa buhok ko ng mapagtantong ako pala ang lalakeng nakita ko kanina sa salamin. Akala ko prank lang pero hindi, dahil ang lalakeng gumagaya ng bawat galaw at pananalita ko ay ako rin mismo. Paano ito nangyari? Bakit ito nangyari? Ano bang ginawa ko? bakit ako naging isang lalake? "WAAAAAAAH! AYOKO NITO!" _____________________________ My first ever POLYAMORY story. Not a professional writer din po kaya pagtyagaan niyo sana ang mga isinulat ko. Thanks in Advance. ORIGINAL STORY PLEASE DON'T COPY! Adult-Fiction/Romance. Fantasy, Pinch of Horror Above 18+Complete
Confusion ─ The 2nd Book of their Love Story (Unexpected Love)
((part II)) ANG SAKIT SOBRA. Nagmahal ako at nagseryoso. Nagbigay ako ng buo. Akala ko di na maibabalik pero bumalik ka. Nagmatigas ako dahil ayaw ko nang masaktan pa. "If it's meant to be, it will be."Complete
Sometimes You Just Know - Volume 4
Hinagod siya nito ng tingin mula ulo hanggang paa. Hanggang sa ibalik nito ang paningin sa kanyang mukha. She was shivering. A delicious kind of shiver that made her knees go weak. "Queenie, we have established a passionate tension between us. We never know what will happen next," kaswal ang tonong sabi nito. Passionate tension, by golly! Napailing siya. He had chosen a delicate term at parang gusto niyang tawanan na lamang iyon. But he was serious. "Queenie, kung wala namang mabigat na dahilan ang pagpunta mo rito, I'd like you to go. Hindi dahil itinataboy kita kung hindi dahil sa sitwasyon nating dalawa. You are just a door away." "So...?" Kumunot ang noo nito, halatang napikon sa sinabi niya. "You know what will happen next. You see this?" Itinaas nito ang isang kamay; ang hintuturo at hinlalaki ay halos magkadikit. Bahagyang-bahagya lamang ang awang sa pagitan ng mga daliri. "I'm this close to taking you!" "So, bakit hindi mo ginawa?" hamon niya. "Queenie!" anito sa pagitan ng pagtatagis ng mga ngipin. "Sinusubukan mo ba ako?" ***** Katrina was a wedding gown designer. Wala pa man sa isip niya ang pag-aasawa pero may dinesenyo na siya para sa sarili na kino-consider niyang perfect wedding gown. Just for her, take note. At dahil tuwang-tuwa sa sarili niyang design at hindi naman siya naniniwala sa pamahiin, isnukat niya iyon. Habang suot niya ang traje de boda ay may isang makisig na lalaking walang abog na pumasok sa kanyang opisina. Wala siyang kaalam-alam na kanina pa pala siya nito pinagmamasdan habang kandahirap siyang sa pag-aabot ng zipper sa likod ng gown. "Let me help you..." At bago pa man siya makakibo at naramdaman naniya ang pagdaiti ng daliri nito sa kanyang likuran. It was Jude.Complete![Back To You [Completed]](https://img.wattpad.com/cover/189253178-256-k679358.jpg)
Back To You [Completed]
"Just let me see our son and I'll leave..." pagmamakaawa niya sa akin. "No! Wala kang karapatan so leave! Not just here, pati sa buhay ko!" Sigaw kong muli. "Bella, I beg you, I want to see our son..." "Anak mo mukha mo! Wala kang anak! Magmula nang iwan mo ako, kami, wala ka nang anak at wala ka nang Bella!" Marahas kong hinila ang mga kamay ko sakaniya. I saw his tears drop and I don't care! I'm pregnant and my parents kicked us out of our house the moment they knew that I have a kid in my stomach. I don't know what to do! I'm just a kid and helpless! I don't have my own job yet because I still go to school! Napabalikwas ako ng tayo dahil sa bangungot na 'yon. Ako? Mabubuntis? I don't even know that man I was pushing away on that dream because of his blurry face. "Bangungot lang 'yon Bella..." I tried to calm myself. Bumalik ako sa tulog dahil madaling araw pa naman. I have to review my lessong because next week is our examination week. And this week came, it's stressing me out so bad. Ni hindi ko na mapagtuunan ng pansin ang crush ko dahil sa pagrereview. Sobrang stress namin ni Pierre sa exams at talagang kulang kami lagi sa tulog. And thank God for keeping us alive hanggang sa matapos ang exams namin. All we have to do is to eait for the results which is next week also. Buti na lang hindi ako inaantala ng masamamg panaginip ko noong exams ko. Who was that? And how?Complete
The Hidden Princess ( Completed )
Pag upo ko . Oh lala . Halos maglaway ako sa nakita ko. Shete ke-ganda ng view !!! Si Clarence my Lalalabss lang naman ang nasa direct view ko. Siya nga pala ang boyfriend ko. Although one sided at hindi siya na inform eh mahal na mahal ko siya. Naka headset siya at naka-dekwatro sa bench paharap sa field bali naka side view siya mula sa kinauupan ko dito sa garden Shetness ang Hottie. Di niyo ba naramdamang umiinit? Homaygawd. Ako nararamdaman ko. On the second thought wala na akong balak matuLog kusang gumalaw yung kamay ko para isketch siya. Pero nilagyan ko siya ng pakpak ng anghel kasi para sakin para siyang anghel na nilaglag sa lupa para pakiligin ako. Pencil lang ang gamit ko kaya para siyang shadowing. Bawat stroke hindi ko maipaliwanag ang automatic na pag-galaw ng kamay ko. Na para banag bawat feature ng mukha at katawan niya ay naitatak ko na sa isipan ko kayat kabisado na ng kamay ko. Pasulyap sulyap lang ako sa kanya. Minamasdan ang tamang anggulo para macaptured ko ng buo. Hanggang s amatatapos ko na at yung background nalang sa kanang part ang kelangang ilagay. Pag angat ko ng tingin. Oh my! bigla siyang tumingin sakin! Nagsalubong ang mga mata namin at halos man laki ang mga mata ko sa gulat. Bigla kong tinakip yung sketch pad sa muka ko. I felt the slowly reddening of my face. Damn. Nakakahiya to. Baka sabihin Pervert ako kaya ko siya tinitignan. Gusto ko sanang tignan ulit kung totoo bang nag kasalubong yung tingin namin o assuming lang ako. Pero pano kung nakatingin padin siya ? Jusme, nakakahiya pero sige na nga titignan ko na. Hwew kelande. Pag baba ko ng sketch pad para sana silipin eh ayon. Wala na siya. Nice one. Ang sakit. Tss. Paasa. -Complete
Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko. "Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na." Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito. "Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko. "Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit" Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. "I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan." Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.
More detailsContent Guidelines