AYKIRI

Güçlü olamıyorum asla. Güçlü olamayacağımı anladım. Beni affedebilecek misin gelecekteki yüzüm? Bu kadar yenilgiyi kabullenememişken geçmişim, apar topar dün olabilecek mi tek bir kelimeyle? Ben, yalnızlığı seçmişken tüm renklerimden sıyrılıp ben olabilecek miyim? Şu hiddetle çarpışan bulutlar gibi gürültüyle ağlamalı aslında halime fakat bir o kadar komik gelişiyor olaylar. Eskiden kafamda tek bir şey vardı; büyümek. Babamla vakit geçireceğim günü bekledim durdum hep. Ara ara masa başına geçip babama meydan okuduğum günleri hatırlıyorum. Sanki yensem tüm varoluşum çözümlenecekmiş gibi. Sanki hemen o an büyüyecekmişim gibi. O kadar istekli, heyecanlı ve sabırsız… Şimdiyse çarçabuk ölmek istiyorum. İşte bu kadar ironik benim için yaşamak. Sönük bir ışık gibi; canlanması zor olan.

Çıldırmış gibi hissediyorum bazen. Ya da çıldırmaya hazır bekliyorum her an. Her gece tepeme yığılan düşünceler var ve uykusuz

-BAZEN SEVDİKLERİNİZE ZARAR VERMEMENIN TEK YOLU ONLARDAN UZAK DURMAKTIR-