SON NEFES

SON NEFES

  • WpView
    Odsłon 31,192
  • WpVote
    Głosy 1,346
  • WpPart
    Części 47
WpMetadataReadZakończone niedz., gru 6, 2015
"Şuan uyuyorsun cennet kapım ben başına gelmiş seni izliyorum nasıl olduğunu anlamadığım bir kazaydı bu güzelim. Oysa ne mutluyduk dimi balayımıza giderken. Ömrümün son gecesiymiş meğer karşıdan gelen arabayı gördükten sonra anladım gerçekten de sonsuzluğa çıktığımızı. Ve ne olduğunu anlamadan ağır darbeler aldım en son çığlığını duydum ve sol yanımdan çok daha ağır bir darbe aldım. Ne olduğunu anlamadım cennet kapım çok canın yandı mı? Olmadı cennet kapım kazada hayatımı kaybettim. Özür dilerim senden o güzel geceyi mahvettiğim için görevliler beni ceset torbasına koyarken seni göremedim son kez yüzüne doya doya bakıp öpemedim. Teslim ettim ruhumu sana seni seviyorum diyemeden. Zamansız öldüğüm için beni affet cennet kapım. Ben öldüm diye evlenmemezlik etme sakın mutlu olucaksın hissediyorum unutma ki anne olmak senin en büyük hakkın orda olsaydım o herifin ağzını burnunu dağıtırdım ama artık ben yokum güzelim mutlu ol kemiklerim sızlamasın." -- |Şanslı kişiler sevdiklerine veda ettikten sonra ölürler, şanssız kişiler ise tam mutluluğu yakaladığında.|
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • Gülzar-ı MiR
  • Bağ(Gerçek ailem)
  • Garip Bir Öykü
  • Kayıp Bordo Bereli
  • Ben kimim?/ Gerçek ailem
  • Baran (Biyolojik aile erkek versiyon)
  • MİSAFİR
  • PUSU
  • KURŞUN VE TEN
  • İNCİ | gerçek aile

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül'e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesine dönüşür. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza'ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecektir. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalırdı? Bedenen iyileştiğinde mi, yoksa kalbine dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı'nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırıldığı bu roman, yüreklerin en derin yerine dokunacak. ---

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści