BİR ASKER

Aylardan ağustosun on altısı abimi uğurlayacağımız o gün küçükken hiç düşünmezdim bunları büyüyünce anlıyor insan bazı şeyleri hatta bir çok şeyi
önce düşündüm koca on iki ay nasıl geçecek ya bir şey olursa ya bir daha geri dönemezse korkusuyla uğurladık abimi hâlâ kulağımda "En büyük asker bizim asker "diye bağıranların sözleri ağlamamak için elimi sıkan annemi kaldırımda oturan anneannemin cığlıklarla ağlayışı nasıl unutulabilirdi ki
iyi kötü yolcu ettik abimi eve geri dönùşümüz hayli perişan eve vardiğimda fark ettim sessiz abimin sessizliğini hemen girdim odasına abimin ve elime aldığım birkaç çamaşirina istemsizce sarildim ve kokladim evet biraz klasik oldu ama aynen böyle yaptım günler aylar geçti aradan baktik ki yilbaşı gelmiş her evde olduğu gibi pasta börekler hazirlandi ablamla annem bir seyler almak icin markete gittiklerinde gözlerimden yaslarimi akittim ve ben yine abimi özleyip yokluğunu hissetmistim anlamiyordum annem babam hic ozlemiyor mu