Düşük Batarya

Düşük Batarya

  • WpView
    Reads 73
  • WpVote
    Votes 24
  • WpPart
    Parts 3
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, Jan 24, 2023
"Damarlarında akan kanı uğruna feda edebileceğin biri 'için' ölmek mi 'ile beraber', ölmek mi? Sevgili Numara 47." "Kendinden çok sevdiği erkek arkadaşının doğum günü için genelde yaptıkları bir şey olan müze gezmeyi, tercih etmişti. Sevgilisinin seveceğine emin olduğu bir hediye almıştı, avuç içi kadar ama bir o kadar da ağır bir Medusa biblosu. Gezdikleri müzenin restoranında birer içecek aldılar. Kız, hediyesini içeceklerini içtikten sonra verecekti. Birkaç yudumdan sonra aniden gelen baş dönmesiyle sersemledi, kız. Erkek arkadaşına baktığında; başının masanın üzerinde, kollarının yanında olduğunu, baygın bir şekilde oturduğunu gördü. Hissettiği korkunun bir tarifi yoktu. Etraf yavaşça kararırken ceplerini yokladı. Telefonu ve aldığı hediye, ceketinin fermuarı çekili cebindeydi. Ellerini sevgilisinin soğuk ellerine, kendisini uykunun karanlık tuzağına bırakırken sayıkladı, 'Kahra... uyan.'
All Rights Reserved
#200
gençyetişkin
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Karven
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines