Almila

Almila henüz 18 yaşında hem anne hemde babasını kaybeden toy bir gençti.

Bir zamanlar hoşlandığı çocuğa karşı beslediği masumane duygulara rağmen karşılık bulamamışken üstüne en yakın arkadaşının aldatışı vurmuştu.

Daha kendisi gençken üstlendiği sorumluluklara göğüs gelebilecek cesarete sahipti.
Bazı acıların tarifi olmuyordu. Yaşamasıda ağırdı. Gögüs kafesini sıkıştıran acılar fazlasıyla yoruyordu. bi insan şu dünyada ne isteyebilirdiki? Herşey bitiyordu bütün hisler geçiciydi sonuç bir avuç topraktı

Ailesi bu hayattaki tek zenginligiydi bilememişti yanından bu kadar erken ayrılacaklarını kendini hep sonsuzmuş gibi kaptırmıştı onların varlığına

Simdiyse yediği darbelerle savruluyordu artık sevebilirmiydi? Bilmiyordu bir kere beslediği saf duygulara karşı fazla anlam yüklemişti birdaha birine kırılan kalbini açabilirmiydi bilmiyordu..

Aynı çatı altında yaşadığımız insanlar hayatımızda hep kalıcı mıydı? Kimimiz kötü hayatlara maruz kalırken kimimiz ise fazla ilgiden boğulabiliyorduk.

Herkes elbet bir gün hayatta son nefesini verecekti. Oysaki bunu bilmemize rağmen her seferinde şu hayatta ne kadarda basit şeyler için çaba gösteriyorduk öyle değilmi?

Her acı, her duygu geçiciydi belki çok sevdiğimiz ailemiz yada sevdiğimiz sevgili mi? Hangisini en çok seviyorduk. Sevginin ölçülebilirliği varmıydı?

Yarınımızın ne olacağı belli olmayan şu dünyada bence geç kalmamamız gereken tek şey an'ı yaşamaktı.... :)