Yinede Sevdik

Yinede Sevdik, ölümün kıyısında duran bir kadının hayatına çöken o karanlık gölgenin ruhunu parça parça edişinin hikâyesidir.

​"Öldür beni,"dedim, sesim kendi kulaklarıma bile yabancı, çaresiz bir fısıltı gibi ulaştı."Öldür beni ya da yalvarırım uzak dur, sakın dokunma bana!"

​Bileğimi bir pençe gibi kavrayıp beni kendine doğru çekti. Aramızdaki o zehirli mesafe kapandığında, gözümden bir damla yaş süzüldü tıpkı o saniyede ölen hayallerim gibi...

​"Bu kadar mı zor?"diye gürledi sesi,"Benimle olma fikri seni ölmeyi isteyecek kadar mı sarsıyor?"

​"Korkuyorum," diyebildim sadece, kapalı kapının ardındaki hayata özlemle bakarak. "Lütfen, aç şu kapıyı gideyim."

​Güldü. Bu ses, sevgiye dair bildiğim ne varsa yakıp kül etti. "Ben miyim seni korkutan? Ben seni sevdim kızım! Öyle alelade değil, deli gibi, her hücremle tutuldum sana! O korktuğun şey benim aşkımdı..Ama şimdi," dedi, sesi buz kesti, "Şimdi gerçekten korkmalısın. Çünkü asıl korkunç olan ne biliyor musun? Birazdan yaşayacakların. Bu zamana kadar yaptıklarım, yapacaklarımın yanında sadece bir sessizlikti."

​"Ne? Ne yapacaksın?"Bileğimi kurtarmak için hamle yaptım ama dünya üzerime yıkılıyordu.

​"Ah yeter, çok nazlandın!"

​Küçücük odada kaçacak bir nefeslik yer aradım. Ben kaçtıkça o yakaladı ben ağladıkça o daha çok keyif aldı. Bir sağa, bir sola savruldum; yalvardım, sesimi duyurmaya çalıştım. O ise avını izleyen bir avcı gibi, alaycı ve ağır adımlarla üzerime geliyordu.

​Sahi, çok acır mıydı? Yüreğim mi daha çok yanacaktı yoksa bedenim mi? Hangisi daha derin bir iz bırakırdı ruhta?
​Odanın o küf kokan karanlığı, panjurların arasından sızıp yüzümü bir bıçak gibi kesen güneş ışığıyla birleşince dünya durdu. Kaçışlarımın sonu, saçlarımda hissettiğim o amansız acıyla geldi.