Shall we eat ramen together?

Shall we eat ramen together?

Reads 76
Votes 18
Parts 2

Ongoing

Last published Fri, Oct 7, 2022

18 acı aksiyon ayrılık dram

Ne zor değil mi normal olan birşeyi saklamak? Ah evet,yönelimlerimiz..Toplumda bize ucube gibi bakarlar oysaki sadece ruhumuzu tamamlayan insanları severiz.Benim umudum Yurin olmuşken umudumu ellerimden almaya çalıştılar ama buna izin veremem.Onun ve benim ruhum çoktan bir oldu.Ben Yerin..Kim Eunji.Babamın ölümünde daha 17 yaşında olan genç bir kızım.Bu genç kızın ruhu ölmüştü sıra ise bedenindeydi.Ama beni bir çift el durdurdu evet bu benim umudum Lee Yurin.

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines