Assassin's Creed UNITY İnceleme

Elf & Vampir Hedefi yalnızca çiçek toplamak olan Veronica, kaderin ona hazırladığı karanlık sahneden bihaberdi. Masum adımlarla ilerlediği bu yol, aslında görünmeyen tehlikelerle örülüydü. Ona yardım eli uzatan adam... gerçekten bir kurtarıcı mıydı, yoksa avını gözeten sabırlı bir avcı mı? Çünkü her avcı bilir: Avını, diğer yırtıcılardan korumak... onu sahiplenmenin en sinsi yoludur. Peki Veronica, bu tehlikeli oyunda bir av mı olacaktı? Yoksa varlığıyla avcının tüm dengelerini altüst eden bir fırtınaya mı dönüşecekti? "Onlar senin kanın için yanıp tutuşurken... ben seni nasıl kurtarırım? İçimdeki açlık, hepsinden daha derinken..."

BU HİKAYE BANA AİT DEGİLDİR!!! 💫 ÇEVİRİ. 🖤 🤍 🖤 Bir çocuğun yalnızca evinde, sığınağında, kendini güvende, sevildiğini ve huzurlu hissettiği tek yerde teselli bulduğu söylenir . Bu birçok çocuk, hatta yetişkin için de geçerlidir. Ama ne yazık ki, ben onlardan biri olamayacağım kaderimde yazılıydı. Kendi evimde. Ailem arasında. Beni dünyaya getiren annem ve aynı rahimden çıkan kardeşlerimle birlikte. Orada bir gün bile sevgi veya teselli hissetmedim. Kız kardeşlerim benden utanıyor. Küçük erkek kardeşim bana saygı duymuyor. Ya annem? O hepsinden daha acımasız. Çocukluğumdan beri beni sevmedi, beni görmeye tahammül edemiyor ve her gördüğünde azarlıyor. Büyüdükçe, ailenin yüz karası oldum; annem ve küçük erkek kardeşim için hareketli bir para kutusu. Hayatıma son vermeyi kaç kez düşündüm? Bu sefil hayattan vazgeçmeyi kaç kez düşündüm? İnsanlar beni fazla dramatik bulabilir, ama - eğer kendinizi kor halindeki kömürde yakmadıysanız, onların ısısını nasıl hissedebilirsiniz ki? Bu dünyada hiç kimse beni asla anlamayacak. Ama sorun değil. Çünkü pes etmedim. Güçlü olduğum için değil. Hayata tutunduğum için değil. Ama tek bir kişi yüzünden. Ancak bu kişi insan değildi. Hayvan da değildi. Hayalet bile değildi. Bu kişi, en sevdiğim romandaki son kötü adam. Yıllarca onu takip ettim, başına gelen her şeyi okudum. Yıllarca ona eşlik ettim. Varlığı benim dünyam oldu - tek dünyam. Onu seviyorum. Ona tapıyorum. Gerçek olmasa bile. Sadece kağıt ve mürekkepten bir adam olsa bile. Onun için her şeyi yapmaya hazırım. Onun için ölürdüm. Ve sonra tanrılar bana tek dileğimi verdi... Şimdi onun dünyasındayım. Ve bu sefer onu kurtaracağım. Evet, onu kurtarmak için imkansızı yapacağım. Onun için öldüreceğim ve onun için öleceğim. İşte Cassel... Seni ne kadar çılgınca sevdiğimi

Modern dünyadan eski çaglara gelmiş kızın başına gelenleri okumak ister miydiniz?

Evime giren bir katil tarafından öldürüldükten sonra çok ünlü bir webtoonun içindeki karakterlerden birisi olarak uyandım.. ama buradaki sorun ise bu karakterin yaptığı zehirli iksirleri ile tanınan kötü kalpli cadı Alexia Alamilla olması idi! Yani, namı değer: Zehir Kraliçesi.

"Bir zamanlar herkesin hor gördüğü bir prenstim... ama şimdi herkesin önümde eğildiği bir kralım." Sözlerini duyunca zihnim eski anılarla doldu.Elini yanağıma koydu ve yumuşak bir sesle devam etti. "O zaman bile beni o karanlıktan çıkaran sendin. Seni nasıl sevmem?" Gözlerimi sıkıca kapattım."Sorun da bu zaten... Beni gerçekten sevmiyorsunuz. Sadece minnetinizi sevgi sanıyorsunuz, majesteleri." Elimi kaldırıp yanağımdaki elini tuttum ve yavaşça ittim."Üstelik... bizden olmaz." Derin bir nefes aldım. "Hiç nerede görülmüş bir delta ile alfanın eş olduğu?" . . . • omegaverse • boy×boy • reenkarnasyon • Delta × alfa

Başka bir evrende hamile olarak uyanan Rozelin'in hikayesi...✨️

(+18) Yabancı çevik bir hamleyle beni çevirip masaya dayarken elimdeki hançere gülerek baktı, buz mavisi gözleri bana dönerken gölgeler sıklaştı, uyarıları birer çığlığa dönüştü. Onun sadece sıradan bir yabancı olmadığını anladığım anda ise geç kalmıştım çünkü o çoktan yırtıcı bir hayvan edasıyla bana yaklaşmıştı bile. "Çok yanlış yerdesin küçük kız," diye fısıldadı Batının Tanrılarının lanetlediği sesiyle. "Hem de olabilecek en yanlış yerdesin ve ben seni görüyorum." Pelerinimin kol kısmında gizli hançeri parmak uçlarıma doğru kaydırdım, sivri ucunu kalbinin tam üzerine yaslarken gülümsedim. "Ve ben de seni görüyorum vampir." Uyarı: Cinselllik, kan ve şiddet içerikli ögeler içerdiğinden yetişkin okurlar için uygundur. Her haklı saklıdır.

Kaderim hakkında bebekken bir anlaşma yapılmıştı on sekizime bastığımda resmi olarak kanlı lordun gelini olacaktım. Kanlı Lordun yaşadığı diyar karanlık, kasvetli, ucu gözükmeyen ormanlarla kaplıydı. O yer nefes alınamayacak kadar ürkütücüydü babam kralın baş danışmanıydı aynı zamanda konsey üyesiydi, kral kanlı lord ile verdiği mücadeleyi kaybetmişti. Ama lord merhamet gösterebileceğini söyledi tek bir şartla kendisine soylu bir kandan gelen bakire bir kız hediye edilmesini talep etti. Bunun sonucunda kurban ben seçilmiştim konsey üyelerinin kızları yoktu ne de kralın, soylu bir kandan gelen bir kızı vardı, kurban biri lazımdı işte o kız bendim ben Diana Miller kanlı lordun geliniydim. Kanlı lord gitmeden önce kulağıma fısıldadı; Omaytra theta tali tau zeta kowdra. "O gün gelene kadar seni bekleyeceğim zümrüdüm." ------ "Biliyor musun sarhoş olabilmeyi çok isterdim." "Ne oldu da bir anda konuyu değiştirdin." "Hiç anlamıyorsun.." "Neyi?" "Bu yaratığın seni ne kadar sevdiğini!" ------ DİKKAT:⚠️ Smut, Yakınlaşma sahneleri ve tralvmatik, korku, şiddet sahneleri içerebilir bunu bilerek okuyun yada okumayın.

​Tür: Fantastik & Erotik "Tenindeki o kavurucu nefreti her hücremde hissediyorum Kadın... Ama diz çöktüğünde ve vahşi arzum seni esir aldığında, dudaklarından dökülen tek şey intikam olmayacak. Ruhunu teslim ederken adımı bir ibadet gibi sayıklayacaksın." Bedenini bedenime daha sıkı yasladı. Varlığını olduğu gibi hissedince yutkundum. Dudaklarımın üzerine doğru sıcak nefesi ile tekrar fısıldadı. "​Gecenin karanlığında yankılanan o bitmek bilmeyen zevk feryatların benim zafer çığlığım olacak." 11.03.2026 'Canavar' kategorisinde 1. Sıraya yerleştik. 21.04.2026 'Gelin' kategorisinde 1. Sıraya yerleştik. ​Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanma durumunda yasal işlem başlatılır.

Bazı sırlar vardır. Öğrenildiği anda insanı değiştirir. Ve bazı yaşanmışlıklar vardır. Akıl unutsa da yürek hiç durmadan hatırlatır. Aypare Ulusoy, ona ait olmayan bir dünyanın içinde boğulduğunda, yüreğine saplanan o sızıyla gerçekleri bulmaya çalışıyordu. Fakat her gerçek, onu benliğinden bir adım daha uzaklaştırıyordu. Gördüğü rüyalar artık rüya değildi. Duyduğu fısıltılar, dudaklarından dökülemeyecek kadar karanlıktı. Bir boşluğun hissizliğinde debelenirken, yalanların içinde rast geldiği tek bir doğruya tutundu: Alas Sipahi. Ateşe hükmeden ama yüreğine söz geçiremeyen o duygusuz hükümran... Yenilmez denilen o kalbin, tek bir ışık uğruna diz çökmesiyle tüm dengeler altüst olmuş; düzene çizilen sınırlar çoktan silinmişti. İntikam ve öfke aşkla harmanlandığında bu bir sonun değil, başlangıcın kehanetiydi. Yüzyıllardır saklı bu kehanet, kana bulanmış eller arasında fısıltı gibi yayılırken, kapana hapsolan gölgeler tek bir şeyi mırıldanacaktı: Kalp unutmazdı. Ve aşk alevlendiğinde, bazı ruhlar kül olmadan kavuşamazdı. ....