Cascade of Hearts
- Reads 702
- Votes 24
- Parts 13
Tagsurbanfantasy
Started: 25/01/29
Palagi akong nananaginip ng tubig. Minsan, tahimik itong dumadaloy, minsan naman ay parang nilalamon ako ng alon. Hindi ko alam kung bakit, pero alam kong may ibig sabihin ito.
Akala ko, simpleng office worker lang ako-isang ordinaryong tao na may tahimik na buhay. Hanggang sa dumating si Kallisto. Matangkad, may presensiyang hindi mo basta-basta matatalikuran, at may mga matang tila alam ang lahat ng hindi ko pa nauunawaan.
"Isa kang diyosa. Ang markang nasa kamay mo ang palatandaan na ikaw na ngayon ang bagong tagapangalaga ng Neptaras Crest."
Akala ko, nagbibiro lang siya. Pero nang ipakita niya sa akin ang isang marka sa aking pulso-isang tattoo na hindi ko namalayang mayroon ako-alam kong hindi ito basta panaginip lang. 'Neptaras Crest' Iyon daw ang tawag dito. Simbolo ng isang kapalarang hindi ko matatakasan.
Nagsimula akong makaranas ng hindi pangkaraniwang bagay-ang tubig ay gumagalaw sa bawat emosyon ko, ang lamig ay lumulukob sa paligid kapag nalulungkot ako. Hindi ko alam kung paano ko ito makokontrol. At bago ko pa ito matutunan, dumating ang pinakamatinding unos.
Ang lungsod ay lumulubog sa baha. Ang ulan ay hindi tumitila, ang tubig ay patuloy na pumapatay. Alam kong ako lang ang makapipigil dito. Ginamit ko ang kapangyarihan ko para isalba ang lahat.
Pero hindi ko alam na may kapalit iyon.
Nararamdaman kong unti-unti akong naglalaho. Nawawala ang katawan ko-nagiging bahagi ako ng tubig. Hindi ko man lang napagtanto na ang pagsagip ko sa iba ang magiging dahilan ng pagkawala ko.
Ngunit bago pa ako tuluyang maglaho, isang desisyong hindi inaasahan ang ginawa ni Kallisto-isang sakripisyong nagbago ng lahat.
Sa mundong puno ng misteryo at hindi maipaliwanag na kapalaran, isang tanong ang naiwan: Hanggang saan ang kaya kong ibigay para sa kaligtasan ng iba?
At higit sa lahat... hanggang saan ang kayang isakripisyo ng isang taong hindi ko alam kung dapat bang pagkatiwalaan-pero hindi ko na rin kayang mawala?
All Rights Reserved
#2
urbanfantasy
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Complete![LaLuIm : Langit. Lupa. Impyerno [COMPLETED] #InkWarz2019](https://img.wattpad.com/cover/173673431-256-k395302.jpg)
LaLuIm : Langit. Lupa. Impyerno [COMPLETED] #InkWarz2019
"Langit...Lupa...Im - im...Impyerno...Saksak puso...Tulo ang dugo..Isa...Dalawa..Tatlo..." Hindi ito yung tipikal na laro na pag nasa taas ka na, hindi ka na pwedeng mataya Hindi ito yung tipikal na laro na pag ikaw ang nasa baba pwede kang mataya o manaya Hindi ito yung tipikal na laro, Hindi. Sumali ka kung gusto mo malaman ang takbo ng larong to, Bilis! Nag-iiba taya na.. ~ Posteng Makata. ❗Big NO to plagiarism!Complete
BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing
Huminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat na Ang public school. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, eto ang nagkataon na paaralan Ang tanging tumanggap saakin. Masaya ako Kasi nakapag aral ako , ngunit Hindi ko alam na Ang kapalit pala nun ay paghihirap. I was just a scholar in this school, kaya siguro mainit Ang dugo nila saakin. Napasinghot ako ng maramdaman Ang muling pagtulo ng luha. Mula recess time ay nakakulong na ako rito, at ngayon ay maghahapon na. Ramdam ko na Ang matinding pagod at gutom. Tingin ko ay magiging katapusan ko na ito. Ipipikit ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman kong may magbubukas ng pintuan. Napadilat ang mata ko Ng kaunti , ngunit di ko magawang iangat ang sailing ulo. Sa matinding gutom at pagod ay hirap akong gumalaw tanging pagyakap sa sariling katawan ang aking kayang Gawin. "I'm sorry if I did this to you." Ani ng Isang tinig na malamig, sa boses palang ay kilala ko na ito. Napahikbi ako sa takot. B-bakit ginagawa nya ito saakin. Hindi ko naman sya kilala. Isa lang akong transferee SA school na ito at ang malala pa ay wala talaga akong maibubuga pagdating sa yaman. "You made me do this to you , your stubborn " Ani pa nito , sabay lakad palapit saakin. Gusto kung lumayo ngunit Hindi ko magalaw ang katawan ko. Tanging iyak lang ang kaya ko. Hinawakan nito ang Mukha ko at pinaharap sa kanya , pinilit Kong idilat ang MGA mata ko. Sumalubong ang malumanay nitong titig na aakalain mong may pakealam talaga sya saakin. Napa buntong hininga ito , kinarga nya ako na parang bagong kasal. Wala akong nagawa kundi Ang Hindi tumutol, Wala na akong lakas kaya naipikit ko Ang magkabilang mata. --
Flowers Blossom (Completed)
Kailan ba kita makikita ulet? Pinipilit kong kalimutan ka pero naging bahagi ka pa rin ng buhay ko. Naging malawak ang espasyo mo dito sa puso ko. Isang kang nakaraan na kahit na anong pigil ko ay hindi ka nawawala dito sa isipan ko lalo na sa puso ko. Inaasam ko pa rin na sana balang-araw ay mahagilap ko man lang kahit na ang anino mo. Bata man ako noon pero alam ko na ang salitang pagmamahal. Naramdaman ko yun nung tumibok ang puso ko sa unang pagkakataon sa edad na sampung taon. Nandun ang kilig. Nandun ang sobrang saya. Nandun ang tawanan. Nandun ang kulitan. Nandun ang paglalambing mo pero dahil sa'yo nasaktan din ako't umiyak. Hindi ka na bumalik muli. Hindi mo tinupad ang mga pangako mo sa'kin. Nangako ka sa edad na labing-tatlong taon. Tatlong taon ang pagitan ng edad natin pero ramdam ko ang sinseridad mo dahil umasa ako. Lumaki man ako nun sa bahay-ampunan ay pinunan naman ni mother ang kulang sa'kin. Buo at totoo ang pagmamahal na ipinakita niya sa'kin. Kuya ko magpakita ka na. Nasa'n ka na? Tatlong taon ang lumipas nung hindi ka na nagpakita ay umaasa pa rin ako pero natuto akong buksan ang puso ko para sa iba. Ngayon ay apat na taon na kami, kuya. Malapit na ring maging labing-isang taon na hindi ka na nagpapakita sa'kin. Masakit isipin pero umaasa pa rin ako na makikita kitang muli. Gusto kong sabihin sa'yo na salamat sa mga sayang idinulot mo sa buhay ko. Gusto kitang makita. Magpakita ka na. Hinihintay ko pa rin ang pagbabalik mo. Gusto kitang tanungin ng bakit. Gusto kong pakinggan ang mga dahilan mo. Magpakita ka lang. Tatanggapin kita ... bilang nakaraan ko na lang.Complete
Fate
Sabi ng iba, " Minsan kung sino pa ang di mo pinapansin ngayon, sila pa makakatuluyan mo balang araw." At yung iba pa nga, nagsasabing tadhana na ang bahala. Kung kayo daw ang itinadhana, kahit ano pang mangyare, magkakatagpo rin kayo. Sus! Sa panahon ngayon, mahirap ng magtiwala at maniwala dyan sa tadhana na yan. "Some things are just bound to happen." Oo naniniwala ako dyan. Pero hindi sa lahat ng oras nangyayari yan. Napakanegatibo ko no? Pero simula nung nakita at nakilala ko siya, nag-iba lahat ng paniniwala ko. Sa ngayon, umaasa ako. Umaasa na kami ang itinadhana. Umaasa na magkikita pa kami. Oo. Alam ko malabo. Distance pa lang ng bahay namin, sobrang layo na eh. Kaya napakaimposible sakin na magkita pa kami. Sundan nyo nalang ang istorya ko. Slice of bread to. Este Slice of life. Medyo real life na may halong pag-a-assume lang. Haha!Complete
Ang lalaki sa larawan
paano kung ang lalaking nagpapagaan sa loob mo ay sya ring lalaking magpapasakit ng ka atay-atay mo? charot! pero, paano nga ba kung pinaglaruan kayo ng tadhana? na akala mo ay sya na ang lalaking panghabang buhay-- ang lalaking sinasabi nilang 'unexpexted' mo mang nakita eh, mamahalin mo at mamahalin ka hanggang dulo? tapos may bonus pang happy ending? paano kapag ang lalaking 'iginuhit' ng ama mo ay sya ring napunta sa'yo-- munit sa ganda ng ngiti nito at ganda ng ugali-- meron pala itong pinakatatagong sikreto na magpapa-balik ng sakit na pilit mong kinakalimutan? hayts! puro 'pano' at puro 'pero', but, ganon naman ang buhay hindi ba- puro tanong at pagkatapos kapag nahanap na ang sagot ay mag tatake- time pa para makapag isip isip-- nag oover time tuloy ang utak! charot ulit! pero lahat ng pinagdaanan natin, ang tadhana naman sa bandang huli ang magdedesisyon. Dahil kahit pilitin man natin, sa huli. Ang mapaglarong tadhana pa rin ang mag wawagi.. Mapaglarong tadhanang 'to, Once na makita ko s'ya talagang hihingi ako ng isang daang rason kung bakit pilit nyang pinaglalayo ang magjowa! haynako nakaka stress!Complete
Obsessive Desire (GXG)
"Shhh baby. Don't cry. I told you that escaping here is useless. See? Napagod lang tayong dalawa." malambing na sabi nito habang pinupunasan ang luhang di ko man lang namalayang umaagos na. Bahagya itong lumayo at pinalapit ang tauhan niya. "B-bitawan mo a-ako!" Sigaw ko nang bigla akong binuhat ng tauhan niya. "Hush now my love. I know that you're tired. You're very weak, and on top of that, you're not eating properly." Sabi nito ng may matamis at nakaka akit na ngiti sa labi. "P-please. Let me g-go. Iuwi mo na ako! Ayaw ko nang bumalik sa mansyon na yon. Please! Nag mamakaawa ako! " Pag susumamo ko sa kanya. Ang kaninang nakangiting maamong mukha ay biglang napalitan ng kailan man ay di mo gugustuhing makita. Nakakagulat ang bilis nito sa pag babago ng ekspresyon. "We'll have our conversation at the mansion." mahinahon ngunit kasing lamig pa sa yelong sabi nito. Naramdaman kong may itinurok sakin na injection na tiyak kong pampatulog ang laman. Hindi ito ang unang beses na naranasan ko ito kaya nakakasiguro akong pampatulog ito. Unti unting bumigat ang talukap ng aking mata ngunit bago ako panawan ng ulirat ay narinig ko pa ang sinabi ni Farah. "You're mine and mine alone." ___________________ Hello! I really want to use their TSOU character names but i might get in trouble if I do that. I need to change their names to avoid copyright. Thanks for understanding! A/N: Please read at your own risk.This is my first story. I'm not a professional writer so please do understand if I have mistakes or errors, you are free to correct me guys. Thanks. P.S. Please do not copy or steal my work. It took me a long time to make this.
the code
paalala: ang mga character at mga lugar sa storyang eto ay pawang likang isip lamang. para sa ating mga taga basa!! page 1 ako si chris 23 years old taga bagong silang isang simpling tao na may isang extra ordinaryong mga kakayahan oo may mga special ability ako tulad ng 3rd eye , nag simula ang lahat noong 18 years old ako habang nag hahanap ako ng trabaho sa isang maunlad na syudad ng metro asic. katulad ng mga nakaraang lakad ko eh nabigo akong makakuha ng trabaho at noong papa uwi na ako at nag lalakad papasok ng eskinita papunta ng inuupahang bahay namin ng kapatid kong si kuya andrie ay may nakasalubong akong 1 sang lalakeng tumatakbo at may dalang kung anu na tinatago nya sa kanyang damit at noong mga oras na papalapit na siya sa aken ay nagkatitigan kami at halata sa mukha ng lalaki na parang kinakabahan at namumutla at pagkadating ko sa tapat ng bahay ay parang may nagkakagulo sa dulo ng eskinita at mas pinili ko na maki usyoso muna kesa sa pumasok sa bahay. abangan......Complete
Mafia Queen Reincarnated as the Daugther of the weakest Tribe.
She was hurtless, She promise herself that if ever She can have another life she will never be beaten again. suddenly, the accident happened! someone was planning her death because she's unbeatable, a demon in night, her god is satan, she only believe herself and everything around her is just her tools. And then, she wakes up in a body that is weak, talentless, and what makes her interest more is she has a family. A whole lively family that makes her change into a childish and become a big sister. It treat her will, even love her, opposite to her family before. she wanted to be strong in the weakest body she have. She marks her next goal without dying again. And while looking to her new family who is waving at her with a wonderful smile. She learn to smile again, a smile that's not fake. A greatful smile. she made up her mind while closing her eyes and feel the breeze and look up to the sky with full of fairies flying. "I am greatful in this new life, Kahit hindi ako nagising sa katawan ng princesa! Ginising naman ako ng mga bago kung pamilya. Kung kami ay minamaliit dahil ang aming lahi ay wala ni isang kakayahan. Ako na anak ng pinakamahinang tribo na isang mafia queen na isang mamatay tao ay magbabagong buhay para sa kanila. " Mamumuhay akong isang ordenaryung pinakamahina sa tribo. But, Does'nt mean madali na akong api-apihin, o patayan. As I said, my new family is my goal! And this time I will never be beaten, and still unbeatable as I was before. *Natutulog lang ang Demonyo sa kalooban ko, kaya wag ninyong subukang gisingin kung ayaw ninyung maging abo"Complete
Earl's SAYT
Paano kung sa kwento, ang bida ay isang taong puno ng kamandag at kasamaan-isang "Villainous Noble"? Paano kung siya mismo ay may misyon: hindi upang magligtas, kundi upang magwasak, hindi upang bigyang katarungan, kundi upang maghiganti? Sa isang panaginip, o siguro bangungot, nagising akong nag-iisa sa isang silid na walang anyo, walang bintana, at napapaligiran ng isang katahimikang may halong panganib-kalmado, ngunit nagbabanta. Naramdaman ko ang lamig ng suot kong puting hospital gown, tila sinasabi ng maputing kasuotan na ang nagsusuot nito ay isang dalisay na kaluluwa. Ngunit mali sila. Isang mainit na pakiramdam ng kaba at takot ang bumabalot sa akin. Hindi dahil sa ako'y nag-iisa, kundi dahil may nararamdaman akong anino, isang nakatagong presensya sa kadiliman ng silid. Sa gitna ng kaunting liwanag mula sa isang bombilya, lumitaw ang isang hugis na anino, paikot-ikot, papalapit. "Malapit nang matapos ang mga araw ng iyong pagtatago." Lumalakas ang tibok ng puso ko-ang tinig na iyon ay hindi basta-basta. Isang demonyo, isang mangangain ng kaluluwa. Sa isang iglap, nahirapan akong huminga. No! This was not the way it was supposed to happen! I still have my unfinished business out there, I must live to take theirs!- their impure souls! *** Started: January 01, 2021 Ended: April 12, 2021Complete
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.
More detailsContent Guidelines