MEY.

Sona doğru yaklaştığımızı ve ayrılma vaktinin gelmek üzere olduğunu hissediyordum. Bu düşünce kalbimde kocaman bir karadelik açıyor ve bütün bedenimi hızla içine çekiyordu. Başlarda korkmuş olduğum bu adamdan şuan ayrılmaya delicesine korkuyordum. Ve bir gün bütün içtenliğimle sordum ona "Neden ben tam sana alışmışken, tam beni ele geçirmişken son geliyor?" sesim içimdeki bütün duyguları ona ulaştırmıştı. Onun kelimeleri bana ulaştığındaysa zehirlememiş tam aksine bu sefer iyileştirmişti. "Merak etme..." demişti. "Bizim sonumuz yok. Sonun olduğu yerde mutluluk vardır. Sen bu işte mutluluk görüyor musun?"
O zaman anlamıştım biz hep en başındaydık. Sona daha saniyeler vardı...

Not: Mey 'Aşk Şarabı' demektir.