(Nie)zapomniana

Ciężko mi żyć, skoro żyję wiecznie. Ciężko mi umrzeć, skoro już umarłam.

Zacznij wszystko od nowa, mówili. Wszystko będzie dobrze, mówili.
Mogłam nie ufać ludziom.
A z jeszcze większą rezerwą powinnam była podchodzić do bogów.
Nie jestem śmiertelniczką. Nie jestem też boginią. Właściwie to sama już nie wiem, do jakiej kategorii mogłabym należeć. Kiedyś takie schematy obejmowały i mnie. Już nie obejmują.
Od dawna powinnam być martwa, a krążę tuż pod nosem tych, którzy pragną mojej śmierci.
Pod latarnią najciemniej... mówili.

Jestem tą samą osobą, którą byłam Przed, ale zupełnie inną. Dawniej zostałam sama, teraz samotność przeminęła, ale nie mogę też powiedzieć, by ktoś przy mnie był. Ona nie istnieje, a cały czas jest ze mną. Ja wciąż żyję, choć umarłam razem z nią.

Sama przeciwko pozostałym.
Jedna przeciw wszystkim.
(Nie)zapomniana

Początek jest końcem.