Mahi

Gözden ırak olan gönülden de ırak olur, derdi nenem. Onu görmeyeli beş sene oldu, koskoca beş sene. Dil hep ağrıyan dişi yoklardı, benim ise acım oydu, insan kendi acısını unutamazdı.
Ne aklımdan ırak tutabildim ne de gönlümden.
Üstelik gönlümde daha da çoğaldı, taştı. Kaldıramaz oldum, ona olan hasretim öyle büyüdü ki dağ oldu. Bense bunu taşıyamadım, altında ezildim.

...

Oturduğum ahşap divan sanki ateşti de beni yakıyordu. Ondan sakladıklarım yüreğime bıçak saplıyordu. Ne ben onun bıraktığı Vedaydım, ne de o benim bıraktığım Macit'ti. Senelerce çektiğim ıstırap Macit'in bu sırrı öğreneceği gün ki çekeceği acıdan belki de bir hiçti.
Yaktım, yakarken yandım.
Ben kederli mumlar gibi
Eridim hep içime
Ve sabahı bekledim...