Mahi: Deva

Gözden irak olan gönülden de irak olur, derdi nenem. Onu görmeyeli beş sene oldu, koskoca beş sene. Dil hep ağrıyan dişi
yoklardı, benim ise acım oydu, insan kendi acısını unutamazdı Ne aklımdan ırak tutabildim ne de gonlumden. Üstelik gönlümde daha da çoğaldı, taştı Kaldıramaz oldum, ona olan hasretim öyle büyüdü kı dağ oldu. Bense bunu taşıyamadım, altında ezildim

Oturduğum ahşap divan sanki ateşti de beni yakıyordu. Ondan sakladıklarım yüreğime biçak saplıyordu. Ne ben onun bıraktığı Vedaydım, ne de o benim bıraktığım Macit'ti. Senelerce çektiğim ızdrap Macit'in bu sirri öğreneceği gün ki çekeceği acıdan belki de bir hiçti. Yaktım, yakarken yandım.

Ben kederli mumlar gibi
Eridim hep içime
Ve sabahı bekledim.