Moja mała Jess...

- Jak to zamierzasz gotować? - Spytałam oburzona i nieco zmieszana.

- Normalnie mała - Odpowiedział parskając śmiechem i spojrzał na mnie. - Lubisz makaron z pesto? - Spytał stanowczo, przyglądając mi się uważnie. Stałam jak wryta w podłogę. Jak on może być taki swobodny w tym co mówi? - Halo, ziemia do Jess? - Powiedział, aby wyrwać mnie z zamyślenia. Gwałtownie na niego spojrzałam.

- Lubię, ale to nie zmienia faktu, dlaczego poruszasz się tutaj tak swobodnie. - Powiedziałam stanowczo i złożyłam ręce na piersi na znak protestu.

Jason obrócił się w moją stronę napięcie. Podszedł bliżej. Aż za blisko, przez co musiałam się cofnąć. W końcu plecami dotknęłam blatu stołu. Wtedy kątem oka zauważyłam, że Jason kładzie swoje dłonie po obu stronach blatu w taki sposób, że zamyka mnie jak w klatce.

- Bo to jest mój dom Jessico - Powiedział zachrypniętym głosem prosto w moją twarz. Moje źrenice się powiększyły w zdziwieniu.

- Jak to Twój dom? - Spytałam podnosząc głos ze zdziwienia i niezadowolenia jednocześnie. - Co ty kurwa pierdolisz? - Powiedziałam nerwowo.