MI ALMA EN EL ESPACIO

MI ALMA EN EL ESPACIO

  • WpView
    přečtení 152
  • WpVote
    Hlasy 20
  • WpPart
    Části 13
WpMetadataReadPro dospěléRozepsáno
WpMetadataNoticeNaposledy publikováno ned, kvě 5, 2024
La tristeza nos apaga el alma, nos lleva a un vacío oscuro y solitario difícil de escapar, pero que sea difícil no quiere decir que sea imposible. El amor tiene muchas caras, muchas facetas y cuentan muchas historias, hay tristezas y alegrías, hay risas y lágrimas, cada una de estas etapas nos ayudan a conocernos y desarrollarnos como personas, hay que validarlas y vivirlas, y sobre todo aprender. El nombre de libro nació gracias a mi fascinación al cielo y todas sus facetas y colores, y claro más allá del cielo encontramos el inmenso, solitario y oscuro que es el espacio, añadiendo que aun en esa inmensa oscuridad que te atrapa, existen estrellas que iluminan, y sí, aun en mi oscuridad hay belleza. Si ya me has leído con anterioridad sabrás que todo lo que escribo son sentimientos, escribo con mi alma...
Všechna práva vyhrazena
Připoj se k největší komunitě vypravěčůZískej personalizovaná doporučení příběhů, ukládej si oblíbené do své knihovny a komentováním i hlasováním buduj komunitu.
Ilustrace

Taky se ti může líbit

  • Estrellas fugaces.
  • El eco de mi silencio.
  • NUESTROS PERFECTOS DEFECTOS
  • Lo que aprendí de ti © (#2)
  • 100 Pensamientos
  • toques de demencia
  • Con los ojos del alma ©
  • La Noche Que Cambió Todo
  • Desilusión ©
  • MI PEQUEÑA GALAXIA

Pase noches de frío acostada en el techo de mi casa para ver una lluvia de estrellas, y pude presenciar una que otra estrella fugaz. Toda vida es una estrella; cada amante, ser querido, amigo. Fugaces son los que llegan a nuestra vida y nos iluminan, nos hacen felices pero sólo durante un corto tiempo y este libro está dedicado a ellos, al igual que a las estrellas que brillan para nosotros siempre en la oscuridad.  Mi vida, un tanto común, aburrida y llena de melancolía. Recuerdos que amenazan con destruir mi día, depresión que me acecha desde el suicidio de mi amigo. Un mirada cansada, pérdida, con ojeras detrás de una computadora escribiendo... pero alguna vez mis ojos tuvieron aquel brillo, mis pies bailaban, mi cabello brillaba y mi sonrisa en el reflejo daban ganas de vivir. Intentando reconstruir quien era, luchando, queriendo atrapar alguna razón para continuar. Escribir para desahogarse, para gritar, para olvidar, dejando de vivir. Escribir por soledad pero escribir, joder.

Více informací
WpActionLinkPokyny k obsahu