YANSIMA

Gözlerimi yavaşça yukarı kaydırdım. Bir çift karanlık... Tek gördüğüm bir çift karanlıktı ve beni içine çekiyordu. O karanlığın içinde kalp atışlarım vardı. Dağılmış ve ufalanmış aklım vardı. Her zerremin titremesine sebep olan o his vardı. Korkuyordum. Hemde çok korkuyordum. Karanlığın içindekilerin bana yaptıklarından korkuyordum. Ama onun dudaklarının kenarları hafifçe kıvrıldı ve,
"Korkma." dedi. Umursamazca ve kendinden emin bir şekilde. O andan sonra artık korkmuyordum. Artık biliyordum. Anlamıştım. Parmak ucumda yükselirken sağ elimi ensesine koydum. Diğer elim omzundaydı. Sırtımda olan eli yavaşça kaydı ve bel boşluğuma geldiğinde durdu. Gözleri beni git gide daha çok içine çekti ve ben kayboldum.
Gözlerinde değil...