ÖLÜME BEŞ KALA

KESİT
Dolu dolu yağan yağmurla beraber ağladım. Ama gözümden yaş akmadı. Zirveden göğe seslenmek istedim belki duyar diye. Düğüm olmuş boğazımdan ne bir ses çıktı ne bir seda. Çürümeye yüz tutmuş ellerim titredi, durmadı. Kahretsin ki durmadı! Hayatımı bundan kaybettim. Geçmişimin izleri peşimi bırakmadı.
Saatlerdir gökdelenin zirvesinde oturmuş ayaklarımın altına aldığım şehre baktım. Artık görmekten iğrendiğim yaratıklar her yerdeydi. Bitmeyeceklerdi, yok olmayacaklardı hiç bir zaman.
Bir kişiyi daha benden alamazdı hayat. Bir ölümün daha sebebi olamazdım.
Parmaklarım ıslak saçlarımın arasına girmedi. O saçlara son dokunanın büyüsünü bozmak istemedim. Yağmur aldı götürdü saçlarımı benden.
Sonra bir şarkı fısıldadım ama bu sefer yağmurla ağladım.
"Küçüğüm, daha çok küçüğüm
Bu yüzden bütün korkularım
Gururum bu yüzden
Bu yüzden çocuk gibi korunmasızlığım"