AŞK'I SAYHA

Sevdiğini söyleyemeyen her erkek, geri dönen mektup şiirini okur. Çünkü bazı aşklar, sahibine dönmekten başka gidecek yol bulamaz."

​Bir yanda ay-yıldızlı bayrağa söz vermiş, dağlarda yankılanan postalların sahibi, vatanın gözü pek neferi Mir Agâh Bozdoğlı... Diğer yanda ise onun en büyük imtihanı; gözünün bebeği, evinin emaneti Hazelin Rajwa.

​Agâh için vatan namustur, emanet ise can... Dağlarda kurşunlara göğüs gererken geri adım atmayan o koca yürekli asker, konağın kapısından içeri girdiğinde kendi kalbinin esiri olur. Hazelin onun için Lebbettülayn'dır; baktığı her yerde gördüğü o eşsiz nur. Ama töre der ki, gelenek fısıldar ki: "Emanete göz dikilmez."

​Agâh, gönlündeki ateşi söndürmek için "Sen benim kardeşimsin, ben senin Agâh abinim" dedikçe; Hazelin'in dünyası başına yıkılır. Genç kız için o sadece bir koruyucu değil, Kurretülayn'dır; yani gözünün tek aydınlığı. Dili "abi" demeyi reddederken, kalbi "Mir" diye çarpmaktadır.

​Konağın avlusunda Hazelin bir gül goncası gibi güzelleştikçe, kapıyı aşındıran her talip Agâh'ın göğüs kafesine bir mermi gibi saplanır. Vatanı koruyan o çelikten irade, Hazelin'i başkasına verme ihtimaliyle sarsılır.

​"Söyleyemediği her sevda sözü, Agâh'ın cebinde hiç postalanmayacak o mektuba dönüşür. O mektup döner dolaşır, yine kendi yaralı sinesine vurur."