Geçmiş Ve Sessiz

Sessiz çığlıklar...

Belki de sadece o duyuyordu sessiz çığlıkları, Her gece onun aklındaydı o günler, tekrar ve tekrar
görüyordu yaşadıklarını.

Karanlıktan korkuyordu, sevmiyordu çünkü ona geçmişini hatırlatıyordu. Her şey de yine bir
o vardı. Ondan, babasından korkar mıydı ki bir insan?

O korkuyordu işte. Geri dönmesinden, hayatını geri zehir etmesinden, çocukluğunu kaybettiği gibi
gençliğini de yaşayamamaktan, kaybetmekten korkuyordu.

Gözünün önünde olanlar, yaşadıkları, gördükleri. Başka bir çocuk onun yaşında olanları kavrayıp,
onun kadar olgun olabilir miydi ki?

'' Y-yap-yapma ne olur,annee! Lütfen anne, yalvarırım uyan söz bir daha yaramazlık yapmayacağım, duvarları karalamayacağım, terliklerini saklamayacağım anne, ne olur anne istersen her gün döv her gün beni odama kilitle hiçbir şey demeyeceğim sesimi bile çıkarmayacağım anne. Lütfen yalvarırım kimsem kalmadı ne yapacağım, ne yapacak senin bu cadı kızın anne?''