Peri masallarının sonunu görmeyi asla istememiştim. Şimdi oturduğum en az onun kadar sert ve soğuk koltukta, dönmesini bekliyorum.
Beni evimden, ailemden, kendi yazmak istediğim sondan koparalı 3 yıl oldu.
Geriye dönmek artık mümkün değil.
Eksiye dönecek kimsede kalmadı.
Beni bekleyen her şeyin, onun yarattığı karanlık yüzünden solup gittiğini biliyorum.
Basit bir kilit sesi, beni her gün yerimden sıçratmaya yetiyor. Burada, onun yanında kaçmanın anlamı yok. Hiçbir duanın geçerliliği yok. İnandığım hiçbir şey beni ondan kurtaramadı. Gelmek üzere olduğunu biliyorum. 5 dakika. Tam 5 dakika sonra, uyumadığım halde kabusa uyanacağım.
Bir kaldırımın köşesinde buldum hayalimi.
Gözlerimi kapattım, bıraktım avucuna kalbimi.
Dedi ki, sonuna kadar tutacak mısın elimi?
İçimden cevapladım, birlikte tırmanacağız tüm merdivenleri.
Mumlar üfledim, dilekler diledim.
Kayan her yıldızda adını sayıkladı dilim.
Ve o bana doğru tek bir adım geldiğinde
Ben hiç gitmesin diye bütün yolları denedim.
🏀
"Doruk?" dedim heyecanla. Bakışları yüzümde oyalanmaya devam ettikçe duramadım yerimde. Bir şey söyleyecekti. Bir şey söylemek için buradaydı. "Kaptın mı formayı?"
"Feza," dedi ve seri adımlarla ona doğru ilerlediğim sırada o da birkaç adım yaklaştı bana. Sadece ismimi söylemişti ama heyecanını yansıtması için bu yeterliydi. Devam etmesini beklerken kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Kaptık formayı."