Gece yarısı olmuştu. Saat 12'yi gösteriyordu. Korku filmi izliyordum. Çok korkunçtu. Film bitti. Yatağıma geçtim. Kardeşim erkek olduğu için odalarımız ayrıydı. Bu bazen kötü oluyordu ayrı odalarda kalmak...
Robert'ın gözlerinde kaybolurken mutluluktan ne yapacağını şaşırmış kalbimde, bende anlamıştık:
Karşımda duran kişi bütün sayılmamış günleri devirip bana ilaç olmaya, beni iyileştirmeye gelmişti.
Artık tek ilacım kan değildi.