martwa poezja

Ma dusza jest martwa od wieków
Lecz oddycham, drogi człowieku
Wstaję i chodzę codziennie
Funkcje życiowe niezmienne
Mój puls, wciąż nie ustaje
Serce biję, choć złamane
Więc tak ja, sobie czasami
Umieram między wersami
Żyję, lecz już nie całkiem
Piszę, duszy ostatkiem
Ma poezja jest martwa
Niczym kartka rozdarta
Konają wszystkie słowa
A ja nie jestem gotowa
Żeby pokazać publicznie
Te moje wytwory liryczne
Wiem, że są one kalekie
Do ideałów dalekie
I takie.. no.. nieokrzesane
Jakby z kawałków, składane
Jakby z drobinek, sklejone
Lecz ja czuję, że są moje