ŞİMAL

Yolun sonunda evimin olduğu sokağa çıkan köşeyi döndüğümde on adım bile atmadan sert bir bedene çarptım. Çarpışmanın etkisiyle geriye doğru savrulurken sert bedenin sahibinin güçlü parmakları sağ koluma dolanmıştı. Kolumu hızla kendime doğru çekmeye çalıştığımda uygulanan kuvvetle şaşkınlıkla başımı kaldırdım.

Sert yüz hatları görüş açıma girdiğinde kaşlarımın çatılmasına engel olamadım. Daha fazla güç uygulayıp kolumu elinden kurtardığımda sol elim refleks olarak koluma gitmişti. Zihnimde koşuşturmaya başlayan düşünceleri bir kenara bırakıp yanımdaki adamı umursamadan yürümeye devam edecektim ki rahatsız olduğum parmaklar tekrar koluma dolanmıştı. Sinirlenmeye başlıyordum.

"Bir adım daha atma." duyduğum tok ses ve söylediği cümleyle istemsizce kaşlarım havalandı. Bu adam ne diyordu? Gerçekten, bugün en olmadık şeyler beni buluyordu.
Beni kendine doğru çektiğinde sendeleyerek ona doğru bir adım attım. Hazırlıksız yakalanmıştım. " Ne yapıyorsunuz? Kolumu bırakır mısınız?" sinirle söylendiğimde bu konu biraz daha uzarsa yapabileceklerim için beynimde durum değerlendirmesi başlamıştı.

"Dikkat çekecek bir hareket yapmadan beni dinle." sert ses kulaklarıma dolduğunda içimde alayla gülme isteği doğmuştu. Ama dudaklarım kaskatı kesilmiş gibi düz bir çizgi halindeydiler. Olduğum durum, şu an yaşanan şey o kadar gerçek dışıydı ki. Bu adam beni biriyle mi karıştırıyordu acaba? Kolumu tekrar çekmeye çalıştığımda parmaklarını biraz sıktı. Başımı sinirle kaldırıp gözlerimi gözlerine diktiğimde söylediği sözler mi, yoksa gözlerindeki yıkılmaz ifade mi beni irkiltmişti, bilmiyorum.

"Evinde seni öldürmek için pusuya yatmış bekleyen en az üç adam var." Uzaktan araba korna sesleri duyulurken içimde devrilen düşünceleri ve zihnime yayılan sisi ayırt ettim.