Papatya Deryası

Senin bendeki kokunun adıdır papatya.
Ne gülüşün gidiyor nede güneşin.
Topraktan alır bendeki seni
Dört bir yana kokun saçar.

Her mevsim senin kokunu özledim
Papatya deryası oldu gözlerim.
İlk cemre kokunla havaya düştüm.
İlk göz yaşınla su verdin papatyam
İlk tohumla can verdin toprağa.

Bir bahara papatya olasım var.
Bir şirini sevesim var.
Bir sen olasım var.
Bir ben birde papatya kokusu var...

Ç. DMR