ARAF

Bir ev düşünün beş kişinin yaşadığı bir ev...
Kimse kimseyi tanımıyor ama hepsinin geçmişi aynı kapıya çıkıyor.

Ufak kız evini terk ettikten sonra asıl hikayesine başlıyordu. Bir evden kaçıp başka bir eve sığınan ufak kız geçmişinden hiçbir zaman kaçamayacaktı.

Üstündeki çiçekli elbise ve ona aşkla bakan kahverengi gözler onun hem başlangıcı hem de sonu olacaktı.

O kahverengi gözler yalan söyledi zümrüt yeşili gözlere

''Peki ya âşık?'' demişti. Gözlerine bakarak ''Sadece eksik'' demiştim.

''Peki ya sen?'' dedim. Gözlerim hala gözlerindeydi. ''Hâlâ, bekliyor musun?''

Gülümsedi, gözleri gözlerime bakarken gülümsedi ve ''Beklemek, şimdi hiç duymayan birine, dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız.''