Ufaklık | Mahalle

"Sen ne dersen de, aşk vardır. Sen reddetsen de, inanmasan da beklemediğin bir anda gelip konar kalbine."

Omuz silktim ve akı kızaran gözlerine baktım.

"Bence sen kendini kandırıyorsun ve kendine acıdığın için bunu aşk zannediyorsun."

Derin bir nefes verdi.

"Çok büyük konuşuyorsun ufaklık. Dilerim ki söylediklerin ardına kalır da bu acıyı tatmazsın."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Ben aşka inanmıyordum. O ise âşıktı.

Derdi bilmeyen doktor dermanı nasıl bulsundu?

"Kendine eziyet ediyorsun. Evet birini seviyor olabilirsin. Ama bu unutamayacağın veya ona gerçekten âşık olduğun anlamına gelmiyor."

"Birine aşıksan, âşıksındır. Ötesi berisi olmaz."

"Oldurursan olur. Ne var biliyor musun?"

Oturduğumuz yarım duvardan heyecanla atladım. O da bana cevap beklercesine baktı.

"O kadın kim bilmiyorum ama sana onu unutturacağım Cihad ağabey. Eğer bunu başarırsam ve kalbin olması gerektiği gibi bomboş kalırsa bana hak vereceksin. Ve diyeceksin ki:

- Haklıymışsın İpek. Aşk yokmuş gerçekten de ve benim okuduğum bütün o aşk kitapları boş işmiş. Anlaştık mı?"

Dolu gözlerinden yaş akmıyordu ama o gözler kurumuyor ve kırmızılığını da kaybetmiyordu.

Ağzından verdiği nefes buz gibi havada buhar olup gökyüzüne karıştı.

"Peki. Ama ya başarılı olamazsan?"

Elimi uzattım.

"Ben başaramayacağım işlere girişmem. Ama olur da bir aksilik olursa ve başaramazsam; senin okuduğun bütün kitapları baştan sona okuyacağım."
Bütün hüznüne rağmen, gözlerindeki bana olan şefkati görebiliyordum.

Serçe parmağını uzattı. Ben de uzattım. Ve iddia başlamış oldu.

"Yine de, eğer benim çektiğim bu acıyı çekeceksen; ben okuduğum onca kitabı değil inkâr etmek, yakmaya da razıyım."