Arafta Açan Çiçek

Son kez gözlerindeki tatmin olmuş ifadeyle dizlerinin üstüne yere çökmüş olan bana baktı.

"Bir dahakine diz çöktüğünde o güzel dudakların benim için aralanmış olacak" dedi ve dış kapıyı çarparak çıktı.

Kafayı yemek üzereydim. Delirmek üzereydim. Ağlamak istiyordum ama gözlerimden yaşlar akmıyordu. Tırnaklarımı kafatasımı parçalara ayırmak istercesine kafamın derisine sapladım ve saçlarımı acımasızca çekiştirdim. Acı dolu çığlığım tüm evde yankılndı.

"Dayanamıyorum!" Boğazım çığlığın etkisiyle yırtılmış gibi acırken yutkunamadım bile "Artık dayanamıyorum"

•
Araf kanunların olmadığı bir şehirdi. Burada yasal olarak insanları öldürebilirdiniz. Kanunsuzluğu insan öldürmekle sınırlamak Araf'ın içinde bulunduğu karanlık çukuru açıklamak için çok yetersiz kalırdı. Hayat iki seçenekten ibaretti ya ölürdünüz ya da öldürür. Burada ya acımasız olurdunuz ya da en mehametsiz. Hayat bize geniş bir renk sıkalası sunmazdı. Gri ve siyahtan ibaretti burdaki renkler.

Her kafamı kaldırışımda gördüğüm koyu gri gökyüzü.

Ve evinde esir olduğum adamın kabus kadar siyah, karanlık gözleri.