ÇARPINTI

Bazen ne kadar çabalasan da olmaz. Bazen değil hiç bir zaman olmaz. Bu her zaman böyledir, yani benim için. Elimi neye uzatsam hep bir boşluk. Uzattıkça dibe giden ulaşılmaz bir yol. Her şey değişiyor ama her şey hala aynı. Koşu bandında yürümek gibi, yürüyorsun fakat ilerlemen sıfır. Anlatabiliyor muyum ? Tam "artık her şey yolunda, ayağa kalkıyorum yavaş yavaş"derken bir de bakıyorum ki hayatın uçan tekmesiyle karşı karşıyayım. Biz tükenmişiz cidden. Zaman bizi beraberin de uçsuz bucaksız bir yola soktu. Ne geri dönüşü var, ne de çıkışı. İnsanlar birbirlerini anlamadan dinlemeden kolay olan yolu seçiyolar. ''GİTMEK'' işte bu kadar basit bir şey hayatını mahvedebiliyor. İçin paramparça bir şekilde ortada kalıyorsun. Her şey geçiyor zamanla ama sen de tükenmiş bir şekilde kalıyorsun için de ki binlerce acıyla. İşte bazen hayat her şeye rağmen güzel olmayabiliyor. Sevmek başka, sevilmek bambaşkaydı lakin değer bilen insan yoktu bu şehirde. Hep yalan dolan sözler sarmış etrafımızı. Güven ise çok başka bir şeydi. Bir kere sarsıldı mı bir daha eskisi gibi olamaz. Güven tek kullanımlıktır. Darbeler yesen de düştün mü sağlam kalkmalısın.