DÖNÜM NOKTASI

Hastane odasındaydık. Üzerimde hastane elbisesiyle yatakta uzanıyordum. Uyandığımı gören Toprak hemen yanıma geldi hiç uyumamış gibi duruyordu. Gözleri telaşla beni inceledi.

"Alev bana bak.Tut ellerimden bir kere güven bana unut herşeyi bitsin inan seni asla bırakmam. Korkma sadece bir kere korkma" Dedi dolu gözleriyle ne demek istediğini anlamıştım ama anlamamış gibi yaptım çünkü sadece bir korkum vardı ve şuan o korkumu yaşıyordum.

"Ben korkmuyorum hiç bir şeyden adamları nasıl dövdüm ama sence korksam beni kaçıran adamları dövebilirmiydim. Benim için endişelenme"Dedim

"Yeter Alev anlıyorsun ne demek istediğimi anlıyorsun Alev biliyorsun ve korkuyorsun" Dedi. Konuşmak için ağzımı aralamıştım ki bağırmaya başladı.

"Anlamıyor musun? Seviyorum seni kızım aşığım sana korkma aşktan bu kadar" Dedi bağırarak sesi hastane odasında yankılanıyordu. Kendime açıklamadığım şeyi Toprağın aşk itirafıyla anladım ben aşık olmuştum

"Toprak artık korkmuyorum artık bunu kendime açıklamaktan korkmuyorum ben sana aşığım Toprak" Dedim

Hayatımın Dönüm noktası başlamıştı.