BURUK GÜLÜŞ

Kafamı kaldırdığımda karşımdaydı. Yaşlanmamıştı sadece büyümüştü. Babalık ona farklı bir hava katmıştı. Gülümsedi. Hiçbir şey olmamış gibi. Arkadaşıyla karşılaşmış gibi. Bana doğru adım attı. Gülümsemesi yavaşça silindi. Yüzümü inceledi. Tepkimi ölçüyordu sanki. Bense donup kalmıştım. Ne hareket edebiliyor ne de konuşabiliyordum. Titreme sebebim üşümemden mi heyecanımdan mı kaynaklanıyor karar veremiyordum. Tekrar bana doğru yürüdü. Aramızda bir adım mesafe kaldığında gülümsemesi yeniden yüzünde yer aldı ve ''Yüzmeyi öğrenmişsin.'' dedi.
Tüm hayallerimin mimarı karşımdaydı.
Kurduğum ve kurmaya fırsatımın olmadığı hayal kırıklıkları birden omuzlarıma çökmüş gibi ağır bir yük hissettim.
O anda sanki zihnimin derinliklerinde barındırdığım kitaplığın en arkalarındaki kitap ayaklarımın ucuna düştü ve koca bir toz bulutu eşliğinde hatırlamak istemediğim tüm anıları göz önüne serdi.