ZER-İN

- bahcedeydim 2. derse gitmek için okula görecektim tam.. biri omuzlarıma dokunup "naber" dedi. nasıl ödüm koptu. arkamı döndüm kolunu çevirip o korkuyla " kimsin lan" diyip kolunu açılmıştım orhan'ın. Orhanın gördüğümde, gözlerime inanmamıştım.
farkında olmadan

"sen gerçek misin?" demiştim.

orhan'da güldü tabi,

gülme krizine girdi.

"sakin ol" dedi

"benim ya ne çabuk unuttun beni"

"yoo unutmadım seni, birden gelince korktum sadece. beklemiyordum seni.."

"sürpriz yapmak isterdim."

"çok güzel sürpriz yaptın yaa!

yüreğime inecekti..!!"

"tamam tamam özür dilerim.."

"e senin ne işin var burda?"

"burda okuyorum ben."

"vayy aynı üniversitedeyiz ve benim bundan haberim yok?"

"dedim ya, sürpriz yapmak istedim."

"neyse iyi yaptın iyiki'de geldin.
keşke diyerleride burda olsa.."

"keşke ama, böylede iyi, ikimiz."

"evet de ders saati geldi hadi sınıfa gidelim-de aynı sınıfız dimi?"

"evet aynı bölümü okuyoruz, aynı dersleri görüyoruz"

"nasıl hersey oluyorda benim haberim olmuyor
ne ara yaptın ve neden?"

"şimdi şöyle açıklıyım.. seninle aynı yer,
aynı bölüm, aynı tercih için aynı sınıf için uzun zamandan beri uğraşıyorum."

"peki ama ned-"

" deme! "neden" deme açıklayamam."

"peki tamam öyle olsun. gidelim o zaman.."

"önden buyurun."

....

işte 2. derste ona bakmaktan bir türlü odaklanmıştım...