ÖMÜR SÖZÜ

"Biz havai fişekler gibi miyiz ?. Önce tüm ihtişamıyla parlayan sonra gökyüzünün karanlığında koybolup giden..."

***

Binlerce son nefesin pişmanlık, hayal kırıklığı veya mutlulukla verildiği bir yerde karşılıklı ayakta dikilmiştik ancak birimiz pişmanlıkları için , birimiz kaybettiği duygularını bulmak için gelmişti.

--
Önümde dikilen yabancıya ayrılmadan önce son kez bir şeyler söylemek istedim ya da bu bilincimin benden habersiz bir isteği miydi bilmiyordum ama bakışlarım yüzünde olmadığı halde garip bir his beni sarmalamaya başlaması hoşuma gitmiyordu.

- Bazılarının son nefesini verdiği yerdeyken hâlâ aldığımız ve vücudumuzun bir sonraki için sabırsızlanıdığı bu nefes , bizi burada yatan kişilerin katili yapabilir mi ya da onların emanet ettiği bu nefesi onlara ihanet ederek bize veren gökyüzü mü katil?.

Başımı kaldırıp çıkıştaki demir ve paslanmış metal siyah yarım kapıya baktım . Gitmem gerekiyordu ve derin bir nefes alarak gülümsedim. Gitmem gerekiyordu ama nereye?.