DİPSİZ KUYU

Gönül kurur
Dil susar
Kapı kapanır
Umut söner
Can acır
Elini neye atsan kurur
Kırıp dökerken etrafını
Zedelersin
Etraftan seni koruyan kabuğunu
Güneş pusuya yatmıştır
Gözün güzel ayı arar
Ay Yusuf'la birlikte
İnmiştir kuyuya
Gel dersin, kal dersin
El etmez, gel etmez
Zulüm saçar etrafına
Karanlıkta
Yiğit borç bilir ölmeyi
Yezed iş bilir zulüm etmeyi
Dipsiz kuyunda
Işık zerresi arar gözlerin
Umut arar kalbin
Ay zulüm saçarken etrafına
Oysa güneş açsa
Bir tebessüm belirir insanoğlunda