SAHTE

Bir insan evinin yolundan bihaber olur mu? Ya da evim dediği yer ölümüne sebebiyet verir mi?
İşte bu yüzden buradayım belki de. Gerçek olduğunu düşündüğüm ama aslında sahte olan bu dünyada boğuluyordum. Ve en kötüsü elimden tutacak biri yoktu.

Ben kendi arzularımın cehennemini yaşıyordum.

İlk gözlerim kapandığında korktum. Ne acı ama değil mi? Koskoca 43 yaşında bir adamım ama sonsuz olan karanlıktan korkuyorum.

Ardından nefes alışverişlerimi yok diyebilecek seviyeye indiğinde sanırım ölüyorum dedim. Halbuki daha bu dünyayla işim bitmemişti, daha yapacak çok şeyim vardı.

Kalbim durduğunda ise belki de böylesi daha iyidir diye düşündüm. Bu bir nevi erken emeklilik sayılır değil mi? Sonunda biraz dinlenebileceğim.

"Uyan seni işe yaramaz!"

Tabii dinlenebilme diye lüks bir şey gerçekten var olsaydı...