Mektuplarımda Nefesin

Yıllar öncesinde bir adam vardı. Mektuplarını bana ithaf ederdi fakat yollarımız hiç kesişemedi.

Bir gün bana "Bu güzelliğiniz de ne böyle? Söylesenize, neden bana bunu yapıyorsunuz? Siz o narin ellerinizi saçlarınızda dolandırdığınız sırada nefes alamaz hale geliyorum..." gibilerinden isimsiz bir mektup daha yollamıştı. Belki de ona ilk defa cevap vererek;

"Ben çok uzun zaman önce nefesime zorlu yollarda veda ettim. Ciğerlerimden söküp sunduğum nefesim artık eskisi gibi önemli de değil. Bir gün nefessiz kalırsanız, yoluma uğrar nefesimden bir parça alırsınız."

Bazı insanlar girer hayatınıza yüzünüz güller açar, bazı insanlar girer hayatınıza kalbiniz donar. Gider herkes belki hayatınızdan belki hayattan. Yalnız giden gülleri yar eder miydi, kalbiniz eskiye döner miydi?

Çocukluğunu gözleri dolu, elleri titrek yaşayanlar bir gün gerçekten yaşayabilmek için ne yapmalıydı?

Tüm çocukluğunu toprağa gömen genç kadın, her adımıyla geçmişine yaklaşıyordu. Çoğu günler geceleri kapısı çalınıyor ve tek bulduğu bir mektup oluyordu. Mektubun satırlarında kadının geçmişi, kadının geçmişinde bir adam saklıydı.