SİLÜET

Acım her gün biraz daha artıyor. Geceleri gördüğüm şeyler ne bir hastalık ne başka bir şey. Bunu biliyorum. Çıkmazın içinde gibiyim, sanki bir bataklık ve ne kadar kurtulmaya çalışırsam, ne kadar çırpınırsam o kadar batıyorum. Karanlığın, bilinmezliğin içerisinde bir çıkış kapısı, hatta küçücük de olsa bir ışık arıyorum. Fakat bir çıkış noktası olduğuna inancım günbegün azalıyor, yok oluyor. Artık bunu kabullenmem gerekiyor. Bir şeylerin içindeyim ve ne olduğuna dair hiçbir fikrim yok.