ZEVAHİR

Karanlığın ve gölgelerin ayrı bir enerjisi ayrı bir çekiciliği vardır. Ne kadar korkutucu ve ıssız gelse de insana bu bilinmezlik, kimsenin inkâr edemeyeceği bir derinliği de içinde barındırıyordu. Belki de karanlığı en cezp edici kılan etken bilinmezliğin kaynağı olmasıydı. Herkes okyanusları, denizleri sever ama kimse dibini görmek istemezdi. Asıl korktukları şey boğulmak veya nefessiz kalmak değildi. İnsanları asıl korkutan şey okyanusun dibinde onları bekleyen bilinmezlikti. Bilinmezlik hem cezp edici hem de sarsıcı olabilmekteydi.

Masum gelen, içinde kanın sıcaklığını duyumsadığım hatta kokusunun burun deliklerimden girişini hissettiğim pasın yoğunluğu zihnimi zorlamaktan geri durmuyordu. Karanlığın ortasında kıvrılmış, göremediğim halde tavanı izleyip var olmayan gökyüzüne dalmıştım. Duyarsızlaşmış hatta alışmıştım. Düşüncelerim, fikirlerim, inançlarım ve duygularım yaşadığım çatırdamayla birlikte asimile olmuştu. Kendi kimliğinden kopuk bedenini tanımayan bir et yığınına evirilmiştim. Bir hayvandan farkımı ayırt edemez hale gelmiş, savrulmuştum. Acı, ah acı... Nefessiz kalmak acı veriyordu ama yanında getirdiği huzurun hoş bir kokusu vardı. Bu huzuru duyumsamak için nefesiz kalmaya razıydım.