OPİA

(...)

Perdedeki elimi indirdim. Arkamı dönmeye hazırlanırken şakağımda ani bir ürperti olduğum yerde dona kalmama neden oldu. Bu üşümek değildi. Güven hissinin vermiş olduğu sıcaklığın yitirilmesiydi. Bu soğukluk, okyanusun ortasında batmak üzere olan kayığın üzerindeki bedenin son soluk alıp verişi gibiydi. Artık ben de nefes alamıyorudum. Kayığın üzerindeki beden gibi suya batmıştım usul usul.

Şakağımdaki soğukluk bir metalden geliyordu. Hissedebiliyorum. Bir tabancaydı, bir silah. Kıpırdayamıyor, ses çıkaramıyor ve nefes alamıyordum. Bu korkuydu. Bu hissi tanıyordum. Ne kadar onunla birbirimizden uzak kalmaya çalışsak da olmuyordu. Hep ensemde onun nefesiyle yaşıyordum. Şimdi de pek de bir fark yoktu. Yine beraberdik ama bu sefer ki, korkunun bedene burunmuş haliydi. Nefesini ensemde hissedebiliyorum. Arkamdaki her kimse sesimi çıkarmamı istememiş olmalıydı ki tabancayı tutmayan, boştaki elini ağzımı kapatmak için kullanmıştı. Bu hareketiyle yüzümde oluşturulan baskı başımın arkaya, onun gövdesine yaslanmasına neden olmuştu.

Gözlerimi karşımdaki camdan henüz ayrıramamışken, evin verandasından geçen iki bedenin silüetini görmeme neden oldu. Bu görüntülerle korkum katlandı. Dışarıdaki adamlar park halinde duran arabama doğru ilerlediler. İçlerinden biri montunun cebinden bir bıçak çıkardı ve ön tekere sapladı. Bu görüntü nefessiz kalan ciğerlerimin oksijenle buluşmasına neden oldu. İstemsizdi. Korkunun vermiş olduğu bir tepkiydi. Bunu, ağzımı kapatmış ve şakağıma silah doğrultmuş kişi de fark etmiş olmalı ki kulağıma doğru yaklaşıp ''Sakin ol.'' demesine neden oldu. Sesi oldukça boğuk geliyordu. Yüzü bir maskeyle örtülmüş gibi.

(...)