Benim Adım Hazan

"Kimsin sen?"
Saçları, gözleri, bu soğuk bakışları bana kendimi anımsatıyordu. Bu nasıl mümkün olabilirdi. Aklına bir fikir geldiğini belli edercesine başını salladı.
"Neden ölmek istiyorsun bilmiyorum ama yaşamak için sana bir sebep vereceğim. Sana ait olabilecek her şeyi sana geri veriyorum."
Gözünden süzülen yaşlar soğuk taşlara vuruyordu. Sadece dalga ve gözyaşı sesi vardı. Gömleğini çıkarıp hareketsiz duran bana giydirdi. Benimkini ise o giydi. Eline uzun uzun baktı. Tereddütle yüzüğünü çıkardı ve benim parmağıma taktı. Gözyaşları durmadan süzülüyordu narin yüzünde.
"Beni anlayabilecek kadar ayıksın biliyorum. Bir kez anlatacağım iyi dinle. Bu telefonumun şifresi, bu da arabamın anahtarı yukarıda yol kenarında. Yaşaman için gereken her şey gelip seni bulacak." Taşların üzerinde duran telefonumu ve cüzdanımı cebine koydu ve denize doğru yürümeye başladı.